| 25. desember 2009 |
|
| Hugvekja |
Sæl verið þið öll og gleðileg jól. Þakka allt gamalt og gott, og einnig það sem er nýtt og ferskt.
Hér á eftir kemur smáhugvekja meðan ég tek mér agnarlítið hlé á að halda mig frá sætindum í föstuformi og tek smáglímu við kassa af Nóa komfekti.
Þann 22 des. kl. 17.47 var stystur sólargangur þetta árið. Í dag er birtuskeiðið hvers dags farið að lengjast um nokkrar sek. á dag. Þetta fer afar hægt af stað þar sem morguninn er enn að styttast fram til 26 des. en lenging síðdegisins er nokkrum sek. lengri en stytting morgunsins. Svo er það þann 27 des. að bæði morgun og síðdegi fara að lengjast. Skriðþungi og hraði birtuaukningarinnar fer þá að skeiða umtalsvert hraðar þegar morgunn og síðdegi leggja bæði saman í púkkið, er framlag síðdegisins er þó mun meira fyrstu vikurnar en morgunsins.
Þann 22 des. þegar dagur var stystur þá var sólarupprás 11.22 og sólarlag 15.30, þann 25-26 eru síðustu dagarnir sem morguninn styttist, þá er sólarupprás 11.23 en sólarlag 15.33 og 15.34. Þarna er nettó lenging þessara daga aðeins orðin rétt um 2-3 mínútur L. Hægt mjakast þetta fyrstu dagana, en eins og ofan segir fer þann 27 des. bæði morgun og síðdegi að lengjast, svo lenging sólarljóss fer að verða merkjanleg ef maður fylgist glöggt með. Fyrstu vikurnar er aukning sólarbirtunnar mun meiri síðdegis, en andhverfa þeirrar þróunnar kemur í ljós þegar daginn fer að stytta. Síðasta dag ársins (= 31.des.J) er lenging dagsins orðin mun sprækari. Þegar síðasti dagur ársins hefst gægist röðullinn upp yfir sjóndeildarhringinn 11.20 sem er sami tímapunktur og þegar sólargangur var stystur þann 22 des., en síðdegis hverfur birta hans og ylur 15.41. Við höfum fengið 11 mín. lengri dag en þann 22 des., en öll lengingin hefur fallið síðdeginu í skaut. Þar með líkur þessari kennslustund um gang himintunglanna á landi voru í árslok 2009. Óskeikult er þetta ekki upp á mínútu hjá mér en í meginn dráttum er þessu svona farið.
Þjóð okkar hefur verið í kröppum dansi núna í rúmt ár, og má segja að hún sé á blábrúninni að halda sér á þeim sporbaug er lítur að sjálfstæði hennar og tengsl við þær þjóðir sem við í nokkra áratugi höfum átt hin bestu samskipti við eru orðin kalin. Það vantar ekki marga millimetra upp á að við séum orðin olbogabarn í okkar heimshluta, ef það er ekki nú þegar orðin raunin. Margir hafa og eru að finna fyrir því að allt sem ævistreð þeirra hefur fært þeim til þessa, og var aflað til þess að eignast heimil og sjá sér og sínum fyrir nauðþurftum er nú búið taka af mörgum sem ekki hafa getað borið hönd fyrir höfuð sér, þegar Nilfiskryksuga óréttlætisins hefur sogað til sín allt ævistarf þeirra. Í ófágum tilvikum er búið að soga burt allar eigur fólks og rúmlega það. Nú koma bara gluggaumslög inn um lúguna um hversu miklar skuldirnar séu og í kjölfar þeirra koma tilkynningar um að nú styttist í nauðungarsölur og annað slíkt, þ.e. gammarnir ætla að læsa klónum í þau verðmæti sem hinn neikvæði höfuðstóll inniheldur og ropa um leið út úr sér tillögum til hjálpar, sem eru einskisverð úrræði fólki til handa, það er þú mátt ákveða dagsetningu dánardægur þíns sjálfur, svo eru þeir flognir á brott með það sem þeir geta gert sér verðmæti úr og skilja efir sviðna jörð.
Hvað hefur hent þjóð vora, sem oft hefur hildi háð við kreppur. Hvað er öðruvísi við þessa sem við tökumst nú á við. Málið er að undirstöður þessarar kreppu eru stólpar græðgi og ágirndar. Okkar ágæta ritning segir frá því að enginn þiggur líf af eigum sínum, þótt auðugur sé og skriljónir eru engin tryggin fyrir velfarnaði sálu okkar. Skriljónakapphlaup auðmanna sem hver og einn vill eiga nokkrum skriljónum meira en sá næsti, verður af “never ending story” sem þó er dæmd til að enda á helslóðum þegar ágirndin og græðgin missa fótanna, þegar næring sú er elur önn fyrir þeim hverfur og ofurhrun vindkastalanna blasir við. Þessi fégirnd fátækra auðmanna er uppspretta marga illlskuverka, sem um síðir valda þeim harmkvælum. Lokin verða að auður skriljónamæringanna riðbrennur og fúnar og særir þá til ólífis sem einnig tekur marga saklausa með sér í falli þeirra, og það er það sem undan svíður og gerir fórnarlömb þess sárreið. Auðurinn er þeim hættulegur sem fátækir eru í sálu sinni og anda.
Óttinn er með heljartak á stjórnendum þjóðarskútu okkar, og virðist litlu skipta hverra flokka skipstjórar skútunnar eru. Óttinn við að allt hið versta gerist, líkist hjúum í ánauð sem bugta sig og beygja á allan hátt vegna þess ótta sem hefur náð tökum á þeim. Nú fer daginn að lengja og kraftur og þróttur færist jafnt og þétt í náttúruna kringum okkar. Ég bið þess að þjóð okkar megi eignast leiðtoga sem ekki eru fjötraðir í vef óttans sem kæfir alla djörfung og bara smitar frá sér vonleisi til þegna þessa lands, heldur eignist leiðtoga sem eiga djörfung og þor til að leiða þjóð okkar til sigurs í kringumstæðum þeim sem við tökumst á við.
Nú höldum við hátíð til minningar um Jesús”barnið” (=almáttugur Guð vitjar manna). Mörg okkar látum okkur þetta tilefni engu eða litlu skipta þó birta og ljós séu upp sett á heimilum flestra okkar sem tengjast þessari hátíð sem nú er gengin í garð. Kapphlaupið um að bera jólahátíðina og jólaandann inn í rann okkar, er að koma með sem flesta plastpoka heim úr hinum og þessum verslunum og verslunarkjörnum, og skarta síðan einu og öðru framan í nágungann, af því sem við höfum keypt með greiðslukortum, til að bæta þá ímynd sem við hjákátlega ölum önn fyrir, til að nágrannar okkar og þeir er við umgöngumst fái virðulegri mynd af okkur í hugskot sínu. Við erum ekki að hringja í nágranna okkar og vini þegar óttinn við febrúaryfirlit kreditkorta okkar er að koma inn um bréfalúgu okkar. Þegar við höfum haft djörfung til að kíkja á yfirlit greiðslukorta okkar og fengið að dreifa greiðslum þeirra á 3-4 mánuði, þá förum við sjá til enda með þessi jól.
Nú er konfektklassinn næstum á enda kominn, en stefnt var á að þessum skriftum mundi ljúka eftir nokkra mola en það hefur ekki gengið eftir. Það sem ég ætlaði að segja er þetta, mikið vildi ég að einhver framámaður (konur taldar með) okkar myndi kinroðalaust láta ákvarðarnir sínar byggast að einhverju leyti á Guðhræðslu (ekki ótti heldur virðing), en ekki mannahræðslu til hægri og vinstri, og ganga fram fyrir skjölu fyrir þjóð vorri sem færði þjóð okkar von, styrk og frið í kringumstæðum þjóðar vorrar.
Þessari jólahugvekju er nú lokið af minni hálfu, samtímis og umbúðir síðasta molans eru teknar af (flaska). Minnist þess að summt sem við setjum upp í okkur og við njótum rétt rúmlega æðarslag á það til að festast utan á okkur um mörg ókomin ár.
Jólakveðja,
Sverrir Gaukur
Til baka . . .
|
|