4. K A F L I
Sonur Guðs
Eins og fram hefur komið er Sonur Guðs hluti af guðdóminum og er því Guð. Þessi skilningur á eðli Drottins Jesú Krists er grundvöllur þess að geta kallast kristinn maður.
Biblían segir m.a. um tilbeiðslu sem beinist til Drottins Jesú Krists:
En þeir sem í bátnum voru, tilbáðu hann og sögðu: "Sannarlega ert þú sonur Guðs." (Matteusarguðspjall 14:33)
En lærisveinarnir ellefu fóru til Galíleu, til fjallsins, sem Jesús hafði stefnt þeim til. Þar sáu þeir hann og veittu honum lotningu. En sumir voru í vafa. (Matteusarguðspjall 28:16,17)
En hann sagði: "Ég trúi, herra," og féll fram fyrir honum. (Jóhannesarguðspjall 9:38)
Og aftur er hann leiðir hinn frumgetna inn í heimsbyggðina segir hann: Og allir englar Guðs skulu tilbiðja hann. (Hebreabréfið 1:6)
Þegar það hafði tekið við henni, féllu verurnar fjórar og öldungarnir tuttugu og fjórir niður frammi fyrir lambinu. Þeir höfðu hver um sig hörpu og gullskálar, fullar af reykelsi, það eru bænir hinna heilögu. (Opinberunarbókin 5:8)
Við lesum oftsinnis um það í guðspjöllunum að Jesús var tilbeðinn sem Guð, án þess að nokkrar hömlur væru settar á það. Aftur á móti getur einnig að lesa í Ritningunum að gerð er tilraun til að veita manni tilbeiðslu (Pétri), og einnig eru dæmi um að menn vilja tilbiðja engla, en slíkt var ekki leyft.
Páll postuli skrifar um Jesú í Filippíbréfinu og það má öllum ljóst vera að Páll er hvorki að tala um mann né himneska veru, hann er að tala um Guð:
Verið með sama hugarfari sem Jesús Kristur var. Hann var í Guðs mynd. En hann fór ekki með það sem feng sinn að vera Guði líkur. Hann svipti sig öllu, tók á sig þjóns mynd og varð mönnum líkur. Hann kom fram sem maður, lægði sjálfan sig og varð hlýðinn allt til dauða, já, dauðans á krossi. Fyrir því hefur og Guð hátt upp hafið hann og gefið honum nafnið, sem hverju nafni er æðra, til þess að fyrir nafni Jesú skuli hvert kné beygja sig á himni, jörðu og undir jörðu og sérhver tunga játa Guði föður til dýrðar: Jesús Kristur er Drottinn. (Filippíbréfið 2:5-11)
Fyrir nafni Jesú Krists á sérhvert kné að beygja sig og það nafn á að játa Guði Föður til dýrðar.
Spurningin um eðli Jesú Krists er ekki ný. Á hérvistardögum sínum kannaði Hann viðhorf lærisveinanna til sín:
Þegar Jesús kom í byggðir Sesareu Filippí, spurði hann lærisveina sína: "Hvern segja menn Mannssoninn vera?" Þeir svöruðu: "Sumir Jóhannes skírara, aðrir Elía og enn aðrir Jeremía eða einn af spámönnunum." Hann spyr: "En þér, hvern segið þér mig vera?" Símon Pétur svarar: "Þú ert Kristur, sonur hins lifanda Guðs." Þá segir Jesús við hann: "Sæll ert þú, Símon Jónasson! Hold og blóð hefur ekki opinberað þér þetta, heldur faðir minn á himnum. Og ég segi þér: Þú ert Pétur, kletturinn, og á þessum kletti mun ég byggja kirkju mína, og máttur heljar mun ekki á henni sigrast. Ég mun fá þér lykla himnaríkis, og hvað sem þú bindur á jörðu, mun bundið á himnum, og hvað sem þú leysir á jörðu, mun leyst á himnum." Þá lagði hann ríkt á við lærisveinana að segja engum, að hann væri Kristur. (Matteusarguðspjall 16:13-20)
Pétur fékk opinberun frá föðurnum um að Jesús væri sonur Guðs. Guð getur ekki átt son sem er annað en Guð, svo fremi sem Hann er getinn af Honum á sama hátt og maður getur ekki átt son sem er annað en maður. En þeir menn sem taka á móti Kristi og gefast Guði verða synir Guðs í þeim skilningi, að þeir höndla sonarréttinn. Það er aðeins Drottinn Jesús Kristur sem er eingetinn sonur Guðs og þar með Guð.
Eftir að Pétur fær þessa opinberun gerir Jesús honum grein fyrir þeim kletti, sem hann ætlar að byggja söfnuð sinn á. Sá klettur er að sjálfsögðu ekki Pétur eins og kaþólikkar vilja halda fram enda átti hann eftir að formæla frelsara sínum og afneita heldur er kletturinn sú opinberun að Jesús er Kristur sonur lifanda Guðs og þar með Guð. Á þeim kletti er söfnuður Guðs byggður. Sú þekking er grundvallaratriði. Þeir menn sem hafna guðdómi Jesú Krists geta ekki tilheyrt söfnuði Hans.
Það var ekki aðeins Páll postuli sem var beinskeyttur og einarður er hann fjallaði um guðdóm Jesú Krists og gildi trúarinnar á Hann. Jóhannes samstarfsmaður hans tók í sama streng:
Vér tökum manna vitnisburð gildan, en vitnisburður Guðs er meiri. Þetta er vitnisburður Guðs, hann hefur vitnað um son sinn. Sá sem trúir á Guðs son hefur vitnisburðinn í sjálfum sér. Sá sem ekki trúir Guði hefur gjört hann að lygara, af því að hann hefur ekki trúað á þann vitnisburð, sem Guð hefur vitnað um son sinn. Og þetta er vitnisburðurinn, að Guð hefur gefið oss eilíft líf og þetta líf er í syni hans. Sá sem hefur soninn á lífið, sá sem ekki hefur Guðs son á ekki lífið. Þetta hef ég skrifað yður, sem trúið á nafn Guðs sonar, til þess að þér vitið, að þér hafið eilíft líf. Og þetta er sú djörfung, sem vér höfum til hans: Ef vér biðjum um eitthvað eftir hans vilja, þá heyrir hann oss. Og ef vér vitum, að hann heyrir oss, um hvað sem vér biðjum, þá vitum vér, að oss eru veittar þær bænir, sem vér höfum beðið hann um. Ef einhver sér bróður sinn drýgja synd, sem er ekki til dauða, þá skal hann biðja, og Guð mun gefa honum líf, þeim sem ekki syndgar til dauða. Til er synd til dauða. Fyrir henni segi ég ekki að hann skuli biðja. Allt ranglæti er synd, en til er synd, sem ekki er til dauða. Vér vitum, að hver sem af Guði er fæddur syndgar ekki, sá sem af Guði er fæddur varðveitir hann og hinn vondi snertir hann ekki. Vér vitum, að vér tilheyrum Guði og allur heimurinn er á valdi hins vonda. Vér vitum, að Guðs sonur er kominn og hefur gefið oss skilning, til þess að vér þekkjum sannan Guð. Vér erum í hinum sanna Guði fyrir samfélag vort við son hans Jesú Krist. Hann er hinn sanni Guð og eilífa lífið.
(1. Jóhannesarbréf 5:9-20)
"Hann er hinn sanni Guð og eilífa lífið". Jóhannes var ekki í vafa. Kenning hans var klár og kvitt. Í Jesú Kristi eigum við allt, án Hans eigum við ekki neitt.
Jesús var bæði mannlegur og guðlegur. Hann er fullkominn maður og fullkominn Guð. Áður en Jesús var getinn fyrir Heilagan Anda var Hann að sjálfsögðu til. Áður en þessi sköpun varð til, var Hann:
Hann er ímynd hins ósýnilega Guðs, frumburður allrar sköpunar. Enda var allt skapað í honum í himnunum og á jörðinni, hið sýnilega og hið ósýnilega, hásæti og herradómar, tignir og völd. Allt er skapað fyrir hann og til hans. Hann er fyrri en allt, og allt á tilveru sína í honum. Og hann er höfuð líkamans, kirkjunnar, hann sem er upphafið, frumburðurinn frá hinum dauðu. Þannig skyldi hann verða fremstur í öllu. Því að í honum þóknaðist Guði að láta alla fyllingu sína búa og láta hann koma öllu í sátt við sig, öllu bæði á jörðu og himnum, með því að semja frið með blóði sínu úthelltu á krossi. (Kólossubréfið 1:15-20)
Kristur tók þátt í sköpunarverkinu. Hann kom síðan til sköpunar sinnar, fæddur að holdinu til af Maríu mey. Eftir að hafa lifað hér á jörðunni og fullnað þjónustu sína sem m.a. var fólgin í því að "lækna alla sem af djöflinum voru undirokaðir", lauk hann jarðnesku lífi sínu á krossi, sem syndafórn fyrir fallið mannkyn. Hann reis upp frá dauðum á þriðja degi og situr nú við hægri hönd Föðurins og mun þaðan koma aftur til að dæma lifendur og dauða.
Í dag er Jesús í dýrðinni með Föðurnum og biður fyrir hinum heilögu:
En hann er að eilífu og hefur prestdóm þar sem ekki verða mannaskipti. Þess vegna getur hann og til fulls frelsað þá, sem fyrir hann ganga fram fyrir Guð, þar sem hann ávallt lifir til að biðja fyrir þeim. Slíks æðsta prests höfðum vér þörf, sem er heilagur, svikalaus, óflekkaður, greindur frá syndurum og orðinn himnunum hærri. Hann þarf ekki daglega, eins og hinir æðstu prestarnir, fyrst að bera fram fórnir fyrir eigin syndir, síðan fyrir syndir lýðsins. Það gjörði hann í eitt skipti fyrir öll, er hann fórnfærði sjálfum sér. Lögmálið skipar menn æðstu presta, sem eru veikleika háðir, en eiðurinn, er kom á eftir lögmálinu, skipar son, fullkominn gjörðan að eilífu. (Hebreabréfið 7:24-28)
Þegar Stefán píslarvottur var grýttur, eins og sagt er frá í sjöunda kaflanum í Postulasögunni, opnaðist himininn og hann fékk að sjá dýrð Guðs og Jesús standa til hægri handar Guði.