6. K A F L I
Skírnin
Skírnin er og hefur verið deiluefni kristinna manna. Skilningur á skírninni hefur skipað systkinum í andstæðar fylkingar og valdið slitum manna í millum. Ágreiningur er um skírn trúaðra annars vegar og barnaskírn hins vegar, um skírn í nafni Föður, Sonar og Heilags Anda annars vegar og skírn í nafni Drottins Jesú Krists hins vegar.
Barnaskírnin verður til, þegar hin kristna kirkja verður að almennri kirkju, eða þjóðkirkju og menn þurfa að grípa til aðgerða sem geri það að verkum að menn verða hluti kirkjunnar án vitsmunalegrar eða trúarlegrar afstöðu. Að sjálfsögðu er iðrun forsenda skírnar, en barnaskírnarmenn hafa kosið að líta framhjá því vegna veraldlegra hagsmuna.
Mikill guðsmaður, reyndar svo mikill að hann bar höfuð og herðar yfir samtímarmenn sína og setti svip á endurreisn opinberunar Guðs til handa kristinni kirkju, sagði þessi merku orð:
Skírnin er ekki nokkrum til hjálpar, og á ekki að veitast nokkrum manni nema að viðkomandi trúi sjálfur, og án persónulegrar trúar má engin taka skírn..... Ef við getum ekki sýnt fram á að litlu börnin trúi sjálf og hafi persónulega trú, þá er það ráð mitt og sannfæring að við hættum strax - því fyrr því betra - og skírum aldrei framar börn.
Sá maður, sem hér er átt við, er siðbótarfrömuðurinn Marteinn Lúther, en hann sagði þessi orð á árinu 1528. En því miður átti hann eftir að skipta margsinnis um skoðun varðandi skírnina. En Lúther hafði ekki aðeins ljós yfir fánýti barnaskírnarinnar, heldur gerði hann sér einnig grein fyrir því að skírnina átti að framkvæma með niðurdýfingu. Lúther sagði:
Skírnin er ytra tákn eða mark sem skilur okkur frá öllum óskírðum mönnum og með henni erum við merkt sem lýður Krists, hans sem er herra okkar og undir merki hans (sem er hinn heilagi kross) berjumst við stöðugt gegn syndinni. Í hinu heilaga sakramenti megum við því reikna með þrennu: Tákninu, þýðingunni og trúnni. Táknið er að við dýfum manneskju í vatnið í nafni Föðurins, Sonarins og hins Heilaga Anda, en við skiljum þær ekki eftir þar, en við lyftum þeim upp úr því á ný og þess vegna tölum við um upprisu í skírninni. Þannig þurfa báðir hlutar að vera í tákninu, niðurdýfingin og upprisan.
Lúther heldur áfram og talar tæpitungulaust um viðhorf sitt til skírnarinnar. Þessar tilvitnanir er fengnar úr bók Johannes Warns "Apostolisk Daap":
Lúther talar út frá Matt. 8. og 18. kafla á þriðja sunnudegi eftir þriggja konunga dag. Hann segir:
Heimspekingarnir í háskólunum og lið páfans hafa falsað að hægt sé að skíra barn án þess að það eigi persónulega trú, heldur á trú kirkjunnar, nokkuð sem faðirinn viðurkennir í barnaskírninni. Þess vegna tekur litla barnið á móti syndafyrirgefningunni í skírninni, og persónuleg trú kemur inn vegna náðarinnar, því að við vatnið og Heilagan anda endurfæðist barnið. En ef einhver spyr um uppruna þessa og hvar sé hægt að benda á stoð í Ritningunum fyrir þessu, þá komast menn að því að þetta er eins og myrkvastofa, eða þá að þeir benda á hempuna og segja: "Við erum lærðastir í fræðunum og kennum þetta og þess vegna er þetta rétt. Þið hafið ekki leyfi til að spyrja neins framar". Það er eins og öll þekking þeirra hafi ekki annan grundvöll en drauma þeirra og skilning. Frá þessum lygum hrekjast þeir áfram er þeir kenna og staðhæfa að sakramentin hafi þann mátt, að þó svo að þú eigir ekki persónulega trú og vanvirðir sakramentin eignist þú samt náðina og fyrirgefningu syndanna án trúar.
Heimspekingar halda áfram og staðhæfa að orð heilagra kirkjufeðra, þau að barnið, sem er skírt án persónulegrar trúar, heldur á trú kirkjunnar, fær náðina - af því að (heimspekingarnir) eru óvinir trúarinnar - þeirra óskir eru að upphefja verkin, fyrir það líður trúin, og þeir álykta aldrei að kirkjufeðurnir hafi getað gert mistök eða þá að þeir sjálfir misskilji kenninguna. Því þetta er eitur og villukenning og þess vegna verður þú að gæta þín á henni, þó svo að kirkjufeðurnir og/eða umboðsmenn kirkjunnar hafi haldið þessu fram. Þetta er tekið úr lausu lofti og boðskapurinn hefur enga stoð í Ritningunum, heldur aðeins í fáfengilegum mannasetningum og draumum. Að viðbættu þessu er þeir í stríði við ritningargreinina, þar sem Kristur segir: "Sá sem trúir og lætur skírast mun hólpinn verða..." o.s.frv. Einföld niðurstaða er því þessi: "Að skírnin hjálpar engum og ætti því ekki að vera látin í té neinum sem ekki trúir sjálfur, og án persónulegrar trúar ætti engin að skírast." Eins og heilagur Ágústínus segir sjálfur: "Non sacramentum justifica, sed fides sacramenti" (Sakramentið réttlætir engan, aðeins trúin á sakramentið.)
Að viðbættu þessu eru aðrir eins og svokallaðir Valdesabræður sem halda því fram að sérhver verði að trúa sjálfur og samkvæmt sinni trú að meðtaka skírnina eða sakramentið. Hér segja þeir satt. En þeir fara lengra og skíra börn sem þeir tala um að hafi ekki þá trú sem þeir boða, þetta er háðung við heilaga skírn. Þeir syndga á móti boðorði Guðs og spotta nafn hans með því að skíra án þekkingar og hugsunarlaust. Það hjálpar engum að skíra barnið á svokallaðri framtíðartrú, þegar það seinna fær nauðsynlegan skilning. Trúin verður að vera til staðar við skírnina, annars losnar barnið ekki undan Djöflinum eða syndinni.
Ef þetta stenst, þá geta þess vegna öll svörin, sem þeir fá fyrir barnið í skírninni að vera eintómar lygar. Því í skírninni spyr skírarinn barnið hvort það trúi, og einhver svarar fyrir það "já". Enginn skírist í staðinn fyrir það, heldur er barnið skírt. Þess vegna verður barnið sjálft að trúa, annars ljúga feðurnir þegar þeir svara fyrir barnið, "ég trúi". Þó svo við séum ekki í stakk búin til að sanna það hvort barnið trúi og eigi persónulega trú, þá er það mitt staðfasta ráð og álit að snúa frá þessu, og því fyrr því betra, og aldrei aftur að skíra barn, svo við hvorki spottum né hæðum Guð hinn hæsta með þess konar staðlausum svikaorðum og fölsunum.
Lúther var sannfærður um að skírn án trúar væri einskis virði og bæri að forðast með öllum hætti. Þessi tæpitungulausi boðskapur Lúthers er sannarlega umhugsunarefni.
Þegar ágreiningur er um skírn í nafni Föður, Sonar og Heilags Anda annars vegar eða í nafni Drottins Jesú Krists hins vegar, hafa þeir sem telja óyggjandi að Biblían kenni hið síðara spurt hvort þeir sem skíra í nafni Föður, Sonar og Heilags Anda, án þess að nefna nafn Drottins Jesú Krists, séu aðeins að endurtaka skírnarskipunina í 28 kafla Matteusarguðspjalls án þess að hlýða henni.
Þeim sem játa trú sína og taka þá ákvörðun að ganga þann veg sem Orð Guð kennir er boðið að taka skírn í nafni Drottins Jesú Krists:
Pétur sagði við þá: Gjörið iðrun og látið skírast hver og einn í nafni Jesú Krists til fyrirgefningar synda yðar; þá munuð þér öðlast að gjöf heilagan anda. (Postulasagan 2:38)
Nú trúðu menn Filippusi, þegar hann flutti fagnaðarerindið um Guðs ríki og nafn Jesú Krists, og létu skírast, bæði karlar og konur. (Postulasagan 8:12)
Þá fór Ananías af stað, gekk inn í húsið og lagði hendur yfir hann og mælti: "Sál, bróðir, Drottinn hefur sent mig, Jesús, sá er birtist þér á leið þinni hingað. Þú átt að fá aftur sjón þína og fyllast heilögum anda." Jafnskjótt var sem hreistur félli af augum hans, hann fékk aftur sjónina og lét þegar skírast. Síðan neytti hann matar og styrktist. Sál var nokkra daga hjá lærisveinunum í Damaskus. (Postulasagan 9:17-19)
Þá mælti Páll: "Jóhannes skírði iðrunarskírn og sagði lýðnum að trúa á þann, sem eftir sig kæmi, það er á Jesú." Þegar þeir heyrðu þetta, létu þeir skírast til nafns Drottins Jesú. Er Páll hafði lagt hendur yfir þá, kom heilagur andi yfir þá, og þeir töluðu tungum og spáðu. Þessir menn voru alls um tólf.
(Postulasagan 19:4-7)
Farið því og gjörið allar þjóðir að lærisveinum, skírið þá í nafni föður, sonar og heilags anda, og kennið þeim að halda allt það, sem ég hef boðið yður. Sjá, ég er með yður alla daga allt til enda veraldar. (Matteusarguðspjall 28:19,20)
Vatnsskírnin kom ekki með hinum Nýja sáttmála, heldur var hún einnig iðkuð undir Gamla sáttmálanum, til hreinsunar. Trúskiptingar voru einnig skírðir til gyðingatrúar. Þá voru ýmis konar þvottar iðkaðir, en í Hebreabréfinu 9:10 er greint frá því. Það gríska orð sem er notað yfir þvotta er " baptismos", eða sama orðið og þýtt er sem skírn.
Jóhannes, sem nefndur var skírari, kom síðan fram á sjónarsviðið en hann skírði iðrunarskírn. Hún var hlýðnispor sem menn tóku með það fyrir augum að afleggja alla synd og saurugleika í fullvissu um að Messías, Frelsarinn, væri senn að koma. Sú skírn var nokkurs konar trúarjátning og yfirlýsing um þörf fyrir fyrirgefningu syndanna, bætt og betra líf.
Skírnin er samsvörun Nýja testamentisins við umskurn hins Gamla sáttmála, sem var hið ytra tákn sáttmálans milli Guðs og Ísraelsþjóðarinnar.
Og í honum, sem er höfuð hvers konar tignar og valds, hafið þér öðlast hlutdeild í þessari fyllingu. Í honum eruð þér einnig umskornir þeirri umskurn, sem ekki er með höndum gjörð, heldur með umskurn Krists, við að afklæðast hinum synduga líkama, þegar þér voruð greftraðir með Kristi í skírninni. Í skírninni voruð þér einnig með honum uppvaktir fyrir trúna á mátt Guðs, er vakti hann upp frá dauðum. Þér voruð dauðir sökum afbrota yðar og umskurnarleysis. En Guð lífgaði yður ásamt honum, þegar hann fyrirgaf oss öll afbrotin. (Kólossubréfið 2:10-13)
Eins og lesa má, er skírnin andleg umskurn, sem gefin er af Guði sjálfum, og sá hnífur, sem notaður er til umskurnarinnar, er Jesú nafn. Skírnin er klár tilvísun til dauða og greftrunar hins gamla lífs. Skírnþeganum er dýft í vatn, sem táknmynd greftrunar, og síðan rís hann upp í endurnýjungu lífsins.
Umskurn hins Gamla sáttmála hafði mikla þýðingu og Guð sagði nákvæmlega fyrir um hvernig ætti að framkvæma hana:
Þetta er minn sáttmáli, sem þér skuluð halda, milli mín og yðar og niðja þinna eftir þig: Allt karlkyn meðal yðar skal umskera. Yður skal umskera á holdi yfirhúðar yðar, og það sé merki sáttmálans milli mín og yðar. Átta daga gömul skal öll sveinbörn umskera meðal yðar, ættlið eftir ættlið, bæði þau, er heima eru fædd, og eins hin, sem keypt eru verði af einhverjum útlendingi, er eigi er af þínum ættlegg. Umskera skal bæði þann, sem fæddur er í húsi þínu, og eins þann, sem þú hefir verði keyptan, og þannig sé minn sáttmáli í yðar holdi sem ævinlegur sáttmáli. En óumskorinn karlmaður, sá er ekki er umskorinn á holdi yfirhúðar sinnar, hann skal upprættur verða úr þjóð sinni. Sáttmála minn hefir hann rofið. (1. Mósebók 17:10-14)
Við lesum, að óhlýðni við þetta boð Guðs var litin svo alvarlegum augum, að lífið sjálft lá við. Guð ætlaðist til þess að boðum sínum yrði fylgt af nákvæmni í þessu sem og öðru. Umskurn var hægt að framkvæma með ýmsum hætti, eins og gefur að skilja. Skírn er einnig hægt að framkvæma með ýmsum hætti, en Guð leggur hart að breyskum manni að halda boð sín nákvæmlega og breyta eftir hinu opinberaða Orði.
Skírnina á sá að gangast undir sem hefur gjört iðrun, tekið móti frelsisverkinu og snúið baki við syndum sínum. Skírnin á að fara fram í nafni Drottins Jesú Krists, til að skila merkingu og tilgangi sínum. Skírnin er því algjörlega óviðkomandi hvort Guð er einn eða þrenning. Margir telja að þeir sem skíri í Jesú nafni hafni kenningunni um þrenninguna. Það er alls ekki um það að ræða.
Nafnið Jesús kemur fyrst fram á sjónarsviðið í Nýja testamentinu, þegar Maríu er gefið fyrirheiti um þetta nafn, fyrir milligöngu engils:
Þú munt þunguð verða og son ala, og þú skalt láta hann heita JESÚ. Hann mun verða mikill og kallaður sonur hins hæsta. Drottinn Guð mun gefa honum hásæti Davíðs föður hans. (Lúkasarguðspjall 1:31,32)
Hann hafði ráðið þetta með sér, en þá vitraðist honum engill Drottins í draumi og sagði:" Jósef, sonur Davíðs, óttastu ekki að taka til þín Maríu, heitkonu þína. Barnið, sem hún gengur með, er af heilögum anda. Hún mun son ala, og hann skaltu láta heita Jesú, því að hann mun frelsa lýð sinn frá syndum þeirra." Allt varð þetta til þess, að rætast skyldu orð Drottins fyrir munn spámannsins: "Sjá, mærin mun þunguð verða og son ala. Nafn hans mun vera Immanúel, það þýðir: Guð með oss." Þegar Jósef vaknaði, gjörði hann eins og engill Drottins hafði boðið honum og tók konu sína til sín. Hann kenndi hennar ekki fyrr en hún hafði alið son. Og hann gaf honum nafnið JESÚS. (Matteusarguðspjall 1:20-25)
Gabríel kom með himneskan boðskap frá Guði um nafn Jesú. Kristur er ekki nefndur á nafn, enda er verið að opinbera Maríu að koma Mannssonarins sé fyrir dyrum, hin mannlega hlið Jesú Krists. Það var síðan Pétur, sem síðar varð einn af postulunum tólf, sem fékk opinberun um að Jesús væri Kristur, sonur lifanda Guðs:
Þegar Jesús kom í byggðir Sesareu Filippí, spurði hann lærisveina sína: "Hvern segja menn Mannssoninn vera?" Þeir svöruðu: "Sumir Jóhannes skírara, aðrir Elía og enn aðrir Jeremía eða einn af spámönnunum." Hann spyr: "En þér, hvern segið þér mig vera?" Símon Pétur svarar: "Þú ert Kristur, sonur hins lifanda Guðs." Þá segir Jesús við hann: "Sæll ert þú, Símon Jónasson! Hold og blóð hefur ekki opinberað þér þetta, heldur faðir minn á himnum. Og ég segi þér: Þú ert Pétur, kletturinn, og á þessum kletti mun ég byggja kirkju mína, og máttur heljar mun ekki á henni sigrast. Ég mun fá þér lykla himnaríkis, og hvað sem þú bindur á jörðu, mun bundið á himnum, og hvað sem þú leysir á jörðu, mun leyst á himnum." Þá lagði hann ríkt á við lærisveinana að segja engum, að hann væri Kristur. (Matteusarguðspjall 16:13-20)
Hér er það Pétur, sem fær þessa merku opinberun frá Guði: Jesús er Kristur, sonur hins lifanda Guðs. Það opnaðist fyrir sálarsjónum Péturs, að Jesús var meira en maður, Hann var hið lifandi Orð Guðs í holdi - Hann er Kristur.
Þessi opinberun Péturs gefur til kynna guðdóm Jesú. Jesú hafði verið til um eilífð sem Kristur, hið lifandi Orð:
Og drukku allir hinn sama andlega drykk. Þeir drukku af hinum andlega kletti, sem fylgdi þeim. Kletturinn var Kristur. (1. Korintubréf 10:4)
Þeir rannsökuðu, til hvers eða hvílíks tíma andi Krists, sem í þeim bjó, benti, þá er hann vitnaði fyrirfram um píslir Krists og dýrðina þar á eftir. (1. Pétursbréf 1:11)
Mörgum öldum áður en Jesús fæddist fylgdi hinn eilífi klettur, Kristur, Ísraelsmönnum og löngu fyrir fæðingu Hans spáði Kristur fyrir Anda sinn í gegnum spámenn Gamla testamentisins.
Þegar, eftir að Pétur fær opinberunina um að Jesús sé Kristur, fær hann skipun um að halda því leyndu. Ástæðan er sú, að ekki hafði enn komist á eilíft samband milli þess guðlega og mannlega í Kristi Jesú. Hann átti eftir að verða reyndur og þjást og líða á allan hátt, deyja á krossi og rísa síðan upp frá dauðum, og með því auglýsast kröftuglega að vera sonur Guðs.
Með öruggri vissu viti þá öll Ísraels ætt, að þennan Jesú, sem þér krossfestuð, hefur Guð gjört bæði að Drottni og Kristi. (Postulasagan 2:36)
Eftir upprisuna komst á eilíft samband milli Jesú, hins mannlega, og Krists, hins guðlega. Það sem aldrei hafði gerst áður, og virtist óhugsandi, varð að veruleika í upprisu Jesú Krists. Maður af holdi og blóði, sem gekk um hér á jörðu og var freistað á allan hátt eins og annarra manna, er nú hluti af guðdóminum og biður fyrir okkur við hægri hönd Föðurins.
Eftir upprisu sína talaði Jesú til lærisveina sinna og gaf þeim skipun um að nota nafnið:
Og Jesús gekk til þeirra, talaði við þá og sagði: "Allt vald er mér gefið á himni og jörðu. Farið því og gjörið allar þjóðir að lærisveinum, skírið þá í nafni föður, sonar og heilags anda, og kennið þeim að halda allt það, sem ég hef boðið yður. Sjá, ég er með yður alla daga allt til enda veraldar." (Matteusarguðspjall 28:18-20)
Lærisveinarnir voru ekki í minnsta vafa um hvernig bar að skilja þessa skýru skipun Drottins. Sá skilningur hefur að vísu lent fyrir ofan garð og neðan hjá ýmsum gegnum aldirnar, en fyrir þann sem vill glöggva sig á því hvað Ritningin kennir hlýtur niðurstaðan einnig að vera án nokkurs vafa.
Örskömmu eftir að skírnarskipun Jesú var gefin var fyrsta skírn kristinnar kirkju framkvæmd og þar voru menn og konur skírð í nafni Jesú Krists:
Pétur sagði við þá: "Gjörið iðrun og látið skírast hver og einn í nafni Jesú Krists til fyrirgefningar synda yðar; þá munuð þér öðlast að gjöf heilagan anda." (Postulasagan 2:38)
Jesús sagði lærisveinunum að nota nafnið, ekki nöfnin. Í hugum lærisveinanna var ekki nema um eitt nafn að ræða. Nafnið sem englar opinberuðu, Faðirinn gaf, Sonurinn bar og Heilagur Andi er gefinn fyrir.
Við hljótum að álykta að skírnarskipun Jesú, í Matteusi 28:19, hafi verið framkvæmd, í Postulasögunni 2:38, undanbragðalaust.
Það er víðar en í Postulasögunni 2:38, er segir frá því er Pétur tók af skarið, að greint er frá hlýðni við skírnarskipun Jesú Krists í Nýja testamentinu.
Í Postulasögunni greinir einnig frá því að Filippus hlýddi boði Frelsarans:
Nú trúðu menn Filippusi, þegar hann flutti fagnaðarerindið um Guðs ríki og nafn Jesú Krists, og létu skírast, bæði karlar og konur. Meira að segja Símon tók trú. Hann var skírður og gjörðist mjög fylgisamur Filippusi. Og er hann sá tákn og mikil kraftaverk gjörast, var hann frá sér numinn. (Postulasagan 8:12,13)
Það varð vakning í Samaríu. Margir tóku á móti frelsisverkinu og Filippus var ekki að tvínóna við hlutina, heldur skírði bæði karla og konur. Litlu síðar í Postulasögunni greinir frá því er Filippus skírði etíópska hirðmanninn:
Þegar þeir fóru áfram veginn, komu þeir að vatni nokkru. Þá mælti hirðmaðurinn: "Hér er vatn, hvað hamlar mér að skírast?" Hann lét stöðva vagninn, og stigu báðir niður í vatnið, Filippus og hirðmaðurinn, og Filippus skírði hann. En er þeir stigu upp úr vatninu, hreif andi Drottins Filippus burt. Hirðmaðurinn sá hann ekki framar og fór fagnandi leiðar sinnar. (Postulasagan 8:36-39)
Í þessum versum kemur í ljós, að til að skírn geti farið fram með réttum og eðlilegum hætti, þarf mikið vatn. Í íslensku þýðingunni er búið að fella niður þrítugasta og sjöunda versið og er það sett neðanmáls. En þar segir: Filippus sagði: "Ef þú trúir af öllu hjarta, er það heimilt." Það er í raun ekki að undra, að menn sem halda fram barnaskírninni setji vers sem þetta neðanmáls. Slík vinnubrögð eru að sjálfsögðu ekki til að hrósa sér af, enda er ekki hægt að skilja þetta vers með öðrum hætti en að forsenda skírnar sé trú af öllu hjarta. Þar með er grunnurinn undir barnaskírninni að sjálfsögðu brostinn.
Frumtilgangur nafns Drottins Jesú Krists er frelsi. Það nafn er forsenda þess að menn hljóti frelsi fyrir sálu sína, og eilíft líf.
En hver sá, sem ákallar nafn Drottins, mun frelsast. (Postulasagan 2:21)
Ekki er hjálpræðið í neinum öðrum. Og ekkert annað nafn er mönnum gefið um víða veröld, sem getur frelsað oss. (Postulasagan 4:12)
En öllum þeim, sem tóku við honum, gaf hann rétt til að verða Guðs börn, þeim, er trúa á nafn hans. ( Jóhannesarguðspjall 1:12)
Sá sem trúir á hann, dæmist ekki. Sá sem trúir ekki, er þegar dæmdur, því að hann hefur ekki trúað á nafn Guðs sonarins eina. (Jóhannesarguðspjall 3:18)
En þetta er ritað til þess að þér trúið, að Jesús sé Kristur, sonur Guðs, og að þér í trúnni eigið líf í hans nafni. (Jóhannesarguðspjall 20:31)
Því að hver sem ákallar nafn Drottins, mun hólpinn verða. (Rómverjabréfið 10:13)
Orð Guðs á að bera fram í nafni Jesú. Það er ekki eingöngu átt við að segja nafnið heldur að gera sér grein fyrir því að nafn merkir eðli eða eiginleiki og ef Orð Guðs á að komast til skila verður að bera það fram í sannleika og kærleika samkvæmt eðli Drottins Jesú Krists.
Ritningin fjallar einnig um að bænir okkar eigi að vera í Jesú nafni. Það merkir ekki, að menn eigi að hengja Jesú nafn aftan í bænirnar og biðja síðan í sínum eigin holdlega, fallna vilja, heldur er verið að vísa til þess, að menn eigi að biðja samkvæmt því eðli sem býr í nafni Drottins. Ef menn biðja með þeim hætti geta þeir verið vissir um að bænin er heyrð.
Að biðja í Jesú nafni er að biðja í vilja Guðs.
Og hvers sem þér biðjið í mínu nafni, það mun ég gjöra, svo að faðirinn vegsamist í syninum. Ef þér biðjið mig einhvers í mínu nafni, mun ég gjöra það. (Jóhannesarguðspjall 14:13,14)
Þér hafið ekki útvalið mig, heldur hef ég útvalið yður. Ég hef ákvarðað yður til að fara og bera ávöxt, ávöxt, sem varir, svo að faðirinn veiti yður sérhvað það sem þér biðjið hann um í mínu nafni. (Jóhannesarguðspjall 15:16)
Á þeim degi munuð þér ekki spyrja mig neins. Sannlega, sannlega segi ég yður: Hvað sem þér biðjið föðurinn um í mínu nafni, mun hann veita yður. Hingað til hafið þér einskis beðið í mínu nafni. Biðjið, og þér munuð öðlast, svo að fögnuður yðar verði fullkominn. (Jóhannesarguðspjall 16:23,24)
Og þakkið jafnan Guði, föðurnum, fyrir alla hluti í nafni Drottins vors Jesú Krists. (Efesusbréfið 5:20)
Fyrir hann skulum vér því án afláts bera fram lofgjörðarfórn fyrir Guð, ávöxt vara, er játa nafn hans. (Hebreabréfið 13:15)
Í Jesú nafni er hreinsandi kraftur. Það er ljóst, að þegar menn ganga undir vötnin í nafni Jesús Krists, verkar nafn Hans með hreinsandi hætti þar sem dauði Hans og upprisa fer að vinna á nýjan hátt í lífi þess sem tekur á móti þeirri blessun.
Við lesum í Nýja testamentinu að í Jesú nafni er einnig hreinsun af saurgun vegna sjúkdóma:
Pétur sagði: "Silfur og gull á ég ekki, en það sem ég hef, það gef ég þér: Í nafni Jesú Krists frá Nasaret, statt upp og gakk!" (Postulasagan 3:6)
Þeir létu leiða postulana fram og spurðu þá: "Með hvaða krafti eða í hvers nafni gjörðuð þið þetta?" Þá sagði Pétur við þá, fylltur heilögum anda: "Þér höfðingjar lýðsins og öldungar, með því að við eigum í dag að svara til saka vegna góðverks við sjúkan mann og gera grein fyrir því, hvernig hann sé heill orðinn, þá sé yður öllum kunnugt og öllum Ísraelslýð, að í nafni Jesú Krists frá Nasaret, þess er þér krossfestuð, en Guð uppvakti frá dauðum, í hans nafni stendur þessi maður heilbrigður fyrir augum yðar. Jesús er steinninn, sem þér, húsasmiðirnir, virtuð einskis, hann er orðinn hyrningarsteinn. Ekki er hjálpræðið í neinum öðrum. Og ekkert annað nafn er mönnum gefið um víða veröld, sem getur frelsað oss." (Postulasagan 4:7-12)
Eitt sinn, er vér gengum til bænastaðarins, mætti oss ambátt nokkur, sem hafði spásagnaranda og aflaði húsbændum sínum mikils gróða með því að spá. Hún elti Pál og oss og hrópaði: "Menn þessir eru þjónar Guðs hins hæsta, og boða þeir yður veg til hjálpræðis!" Þetta gjörði hún dögum saman. Páli féll það illa. Loks sneri hann sér við og sagði við andann: "Ég býð þér í nafni Jesú Krists að fara út af henni." Og hann fór út á samri stundu. (Postulasagan 16:16-18)
Hvað dvelur þig nú? Rís upp, ákalla nafn hans og lát skírast og laugast af syndum þínum. (Postulasagan 22:16)
Hér kemur í ljós, að hvort sem um er að ræða andlegan eða holdlegan saurugleika, þá er lífskrafturinn slíkur í nafni Jesú Krists að hreinsun á sér stað. Það er ekki að undra að Ritningin kennir að Jesú nafn sé æðra öllum öðrum nöfnum. Jesú nafn er öxull alls þess sem gert er í húsi Guðs og sérhver þjónusta sem innt er af hendi er í þessu blessaða nafni.
Þegar söfnuður Drottins kemur saman er það gert í Jesú nafni:
Því að hvar sem tveir eða þrír eru saman komnir í mínu nafni, þar er ég mitt á meðal þeirra. (Matteusarguspjall 18:20)
Til þess að hjólin snúist liðlega í verki Guðs og menn sjái ávöxt sem varir að eilífu þarf að tryggja með óyggjandi hætti að Jesús sé þungamiðja alls þess sem gert er. Það er oft að menn finna að ekki er allt á þeirri braut sem vera skyldi þó að menn séu að starfa undir formerkjum fagnaðarerindisins. Þegar svo er, er full ástæða til að spyrja sjálfan sig: "Er Jesús möndullinn sem líf mitt snýst um?"
Heilagur Andi, sem manninum er ómissandi á göngunni með Guði, er gefinn í Jesú nafni:
En hjálparinn, andinn heilagi, sem faðirinn mun senda í mínu nafni, mun kenna yður allt og minna yður á allt það, sem ég hef sagt yður. (Jóhannesarguðspjall 14:26)
Þá er einnig ljóst, að þeir sem vilja vera handgengnir nafni Drottins Jesú Krists, munu líða ofsókn. Maðurinn hefur ekki breyst frá því að Drottinn gekk hér um á meðal okkar í holdi. Þeir sem sýna í breytni sinni og afstöðu hið sanna eðli Jesú Krists munu finna fyrir því að margir munu telja sig vera að vinna Guði þægt verk með því að hnýta í þá. Það mun koma í ljós að margur dagfarsprúður maðurinn breytist í líki rómversks hermanns.
Drottinn sagði við hann: "Far þú, því að þennan mann hef ég valið mér að verkfæri til þess að bera nafn mitt fram fyrir heiðingja, konunga og börn Ísraels, og ég mun sýna honum, hversu mikið hann verður að þola vegna nafns míns." (Postulasagan 9:15,16)
Og látið í engu skelfast af mótstöðumönnunum. Fyrir þá er það merki frá Guði um glötun þeirra, en um hjálpræði yðar. Því að yður er veitt sú náð fyrir Krists sakir, ekki einungis að trúa á hann, heldur og að þola þjáningar hans vegna. Nú eigið þér í sömu baráttu sem þér sáuð mig heyja og heyrið enn um mig. (Filippíbréfið 1:28-30)
Þér elskaðir, látið yður eigi undra eldraunina, sem yfir yður er komin yður til reynslu, eins og yður hendi eitthvað kynlegt. Gleðjist heldur er þér takið þátt í píslum Krists, til þess að þér einnig megið gleðjast miklum fögnuði við opinberun dýrðar hans. Sælir eruð þér, er þér eruð smánaðir vegna nafns Krists, því að andi dýrðarinnar, andi Guðs hvílir þá yfir yður. (1. Pétursbréf 4:12-14)
Í þessum versum má lesa, að ofsóknir eru eðlilegur hluti af lífi þess manns, sem vill eiga hlutdeild með Jesú nafni. En það er ekki einvörðungu ofsókn, heldur verður einnig dýrð nafnsins hlutskipti þess er líður fyrir það.
Við höfum fjallað um það þegar í þessu riti hvernig Jesú nafni er lofsungið og það tilbeðið. Það er einnig ljóst, að stjórnandi kraftur býr í nafni Drottins, og að lokum mun allt sköpunarverkið sjá og játa, að þetta nafn er öllum nöfnum æðra, bæði á himni og á jörðu:
Hann kom fram sem maður, lægði sjálfan sig og varð hlýðinn allt til dauða, já, dauðans á krossi. Fyrir því hefur og Guð hátt upp hafið hann og gefið honum nafnið, sem hverju nafni er æðra, til þess að fyrir nafni Jesú skuli hvert kné beygja sig á himni, jörðu og undir jörðu og sérhver tunga játa Guði föður til dýrðar: Jesús Kristur er Drottinn. Þess vegna, mínir elskuðu, þér sem ætíð hafið verið hlýðnir, vinnið nú að sáluhjálp yðar með ugg og ótta eins og þegar ég var hjá yður, því fremur nú, þegar ég er fjarri. (Filippíbréfið 2:8-12)
Með því að hefja upp Jesú nafn er ekki verið að gera lítið úr hlutverki Heilags Anda eða Föðurins. Ég vil minna á að nafn Jesú er gefið af Föðurnum, Sonurinn bar það og Heilagur Andi er gefinn fyrir það. Þetta heilaga nafn, Jesús, er fulltrúi þrenningarinnar.
Skírnin er greftrun hins gamla manns og hún er fyrirmynduð með Nóaflóðinu. Maðurinn, sem fer undir vötnin í Jesú nafni, gerir það í því skyni að greftra sinn gamla mann, með því að sammyndast dauða Drottins Jesú Krists:
Eða vitið þér ekki, að allir vér, sem skírðir erum til Krists Jesú, erum skírðir til dauða hans? Vér erum því dánir og greftraðir með honum í skírninni, til þess að lifa nýju lífi, eins og Kristur var upp vakinn frá dauðum fyrir dýrð föðurins. Því að ef vér erum orðnir samgrónir honum í líkingu dauða hans, munum vér einnig vera það í líkingu upprisu hans. Vér vitum, að vor gamli maður er með honum krossfestur, til þess að líkami syndarinnar skuli að engu verða og vér ekki framar þjóna syndinni. Því að sá, sem dauður er, er leystur frá syndinni. Ef vér erum með Kristi dánir, trúum vér því, að vér og munum með honum lifa. (Rómverjabréfið 6:3-8)
Dauðinn er í eðli sínu aðskilnaður. Sá maður, er gengur í hina votu gröf skírnarinnar, er aðskilinn frá fyrri syndum sínum. Í skírninni verða ákveðin umskipti og hið gamla líf er kvatt með formlegum hætti og nýr sáttmáli er gerður við lifandi Guð.
Oft er bent á för Ísraelsmanna frá Egyptalandi inn í Kanaansland í þessu samhengi, þar sem för þeirra yfir Rauðahafið er táknmynd hinnar biblíulegu skírnar:
Ég vil ekki, bræður, að yður skuli vera ókunnugt um það, að feður vorir voru allir undir skýinu og fóru allir yfir um hafið. Allir voru skírðir til Móse í skýinu og hafinu. (1. Korintubréf 10:1,2)
Rauðahafið skildi milli Ísraelsmanna og Egypta, eða milli heimsins annars vegar og hinna trúuðu hins vegar. Það var í Rauðahafinu, sem Faraó og her hans drukknaði, og fullkominn og endanlegur aðskilnaður varð á milli barna Guðs og hins gamla ógnara og kúgara. Á sama hátt veldur skírnin aðskilnaði milli holds og heims annars vegar og hins nýja lífs hins vegar.
Við gerum okkur ljóst að þeir sem skírðir eru til Krists Jesú, eru skírðir til dauða Hans. Það var ekki Faðirinn sem dó og ekki var það Heilagur Andi, heldur var það Sonurinn einn. Í skírninni erum við að sammyndast dauða Jesú og skiljast frá áður drýgðum syndum okkar.
Hluti af því sem gerist í skírninni, eins og fram kemur í sjötta kaflanum í Rómverjabréfinu, er greftrun hins gamla manns. Þegar eitthvað er dáið má ekki bíða lengi með að greftra það. Þegar frá líður fer hið dána að þefja illa og valda hvers kyns vandkvæðum. Það er ekki erfitt að átta sig á því, að maðurinn býr yfir ýmsu í hinu holdlega eðli sínu, sem þarf að grafa. Það sem er grafið verður síðan eyðingunni að bráð. Þegar greftrunin á sér stað kemur fram hin raunverulega breyting í viðhorfum okkar og skapferli. Skírnin hylur og aðskilur, en við þurfum að ganga skrefi lengra og grafa synd okkar. Ljótleikinn þarf að eyðast algjörlega og má ekki verða varanlegur hluti af okkur. Það gerist í greftrun skírnarinnar.
Menn gefa Guði gjarnan eitthvað í lífi sínu og deyja því. Það er vel, en þegar menn ganga um með það sem búið er að deyða og veifa því framan í gesti og gangandi, verður það að lesti, sem menn verða að losa sig við með greftrun. Menn mega ekki láta það henda sig, ef sigur vinnst á vondum sið eða synd fyrir dauða Jesú Krists, að það sé notað til að berja á öðrum með, eða það veki með mönnum hroka og dramb. Þá er verr af stað farið en heima setið.
Því að ef vér erum orðnir samgrónir honum í líkingu dauða hans, munum vér einnig vera það í líkingu upprisu hans. (Rómverjabréfið 6:5)
Í skírninni er einnig um það að ræða, að þeir sem ganga þann veg í hlýðni, verði samgrónir Drottni Jesú Kristi. Eftir að eitthvað er gróðursett, er ætlast til að vöxtur eigi sér stað. Þeir sem gróðursetjast í dauða Drottins munu vaxa í Honum. Menn og konur búa yfir hvers kyns hæfileikum og getu, sem er af Guði gefin. Syndugur maður, sem lifir í uppreisn gegn vilja Guðs, hefur gróðursett getu sína og hæfileika undir höfðingjadómi herra þessa heims. Eftir að menn hafa tekið á móti frelsisverkinu og hafið göngu með Guði, er áríðandi að gróðursetja þær gjafir Guðs, er viðkomandi býr yfir, í dauða Drottins Jesú Krists. Ef það er gert, mun holdlegt dramb ekki vera við stjórnvölinn, heldur munu hæfileikar og gjafir rísa upp undir stjórnun og í krafti Jesú Krists. Það þarf að aðskilja hæfileika okkar og getu frá stolti og drambi og gefa Guði dýrðina.
Við samgróumst Kristi smám saman fyrir dauða Hans, og það gerist í trú. Þegar við greftrum í trú, eignumst við rætur, og rísum síðan upp í upprisulífi. Fólk, sem er gróðursett í Kristi, þarf ekki að beygja sig fyrir eigin vilja, sem er fjandskapur gegn Guði. Þeir, sem eru samgrónir, eða gróðursettir í Honum, verða ekki hraktir til og frá, heldur kemur í ljós andlegur vöxtur, sem gerir menn og konur sterk í trú sinni á lifandi Guð.
Vér vitum, að vor gamli maður er með honum krossfestur, til þess að líkami syndarinnar skuli að engu verða og vér ekki framar þjóna syndinni. (Rómverjabréfið 6:6)
Í skírninni opnast samfélag við dauða Jesú Krists með nýjum hætti. Við erum greftruð með Honum, við samgróumst Honum og, eins og fram kemur í versinu hér að ofan, erum við krossfest með Honum. Sumt er það í holdi hins fallna manns er hægt að losna undan með einföldum hætti, en annað verður aðeins sigrað með krossfestingu, en hún er hægfara og gerir kröfur um þolgæði.
Vér erum því dánir og greftraðir með honum í skírninni, til þess að lifa nýju lífi, eins og Kristur var upp vakinn frá dauðum fyrir dýrð föðurins. (Rómverjabréfið 6:4)
Í gegnum dauðann kemur nýtt líf. Upprisulíf Jesú Krists er grundvallað á dauða Hans. Ef við ætlum okkur að eiga hið nýja líf, er samfélag við dauða Hans nauðsyn. Skírnin er nauðsyn þeim sem vilja ganga alla leið til fulls þroska í samfélaginu við Jesú.
Samfara krossfestingu holdsins kemur nýtt líf, eins og að framan greinir, og að auki er okkur veitt hlutdeild í dýrð föðurins. Menn, sem ganga hinn mjóa veg í samfélagi við dauða, líf og nafn Jesú Krists, munu eignast líf sem er fullt af krafti og dýrð.
Ef vér erum með Kristi dánir, trúum vér því, að vér og munum með honum lifa. (Rómverjabréfið 6:8)
Hin endanlegu laun samfélags við dauða og líf Drottins í skírninni eru viðvarandi líf. Í samfélagi við Hann er unninn fullkominn og endanlegur sigur á dauðanum:
Vér vitum að Kristur, upp vakinn frá dauðum, deyr ekki framar. Dauðinn drottnar ekki lengur yfir honum. (Rómverjabréfið 6:9)
Nærvera og ógnun dauðans víkur fyrir upprisulífi Drottins Jesú Krists. Öll drottnun myrkursins uppsvelgist af þeim upprisukrafti sem býr í samfélagi við Lávarð lífsins.
Það er ljóst, að skírnin heldur áfram að vera deiluefni og skipa mönnum í fylkingar. Það er einnig jafn ljóst, að menn þurfa að leggja Biblíuna til grundvallar skilningi sínum á skírninni, og varpa fyrir róða erfikenningum sínum, ef þær stangast á við hið opinberaða Orð. Í hinum kristna heimi er aðeins ein skírn:
Einn er líkaminn og einn andinn, eins og þér líka voruð kallaðir til einnar vonar. Einn er Drottinn, ein trú, ein skírn, einn Guð og faðir allra, sem er yfir öllum, með öllum og í öllum. (Efesusbréfið 4:4-6)
Skírnina ber að iðka eftir að skref hafa verið tekin í trú og iðrun:
Sá sem trúir og skírist, mun hólpinn verða, en sá sem trúir ekki, mun fyrirdæmdur verða. (Markúsarguðspjall 16:16)
Það ber enn að undirstrika, að nafn Jesú er gefið af Föðurnum, Sonurinn bar það hér í heimi og Heilagur Andi flæðir í gegnum þetta nafn. Með því erum við ekki að segja að Jesús sé meiri Föðurnum eða Heilögum Anda. Við erum aðeins að vísa til þess að þetta nafn, Jesús, er öllum öðrum nöfnum æðra á himni og jörð og er fulltrúi guðdómsins manna á meðal. Fyrir nafn Jesú snertum við Guð:
Því að í honum býr öll fylling guðdómsins líkamlega. Og í honum, sem er höfuð hvers konar tignar og valds, hafið þér öðlast hlutdeild í þessari fyllingu. (Kólossubréfið 2:9-10)
Í okkar lútherska landi, þar sem langflest ungabörn eru borin til skírnar, erum við oft spurð, hvað komi í stað barnaskírnarinnar. Því er til að svara, að við berum ung börn okkar í hús Guðs, og með bæn og beiðni blessum við þau og felum Guði. Jesús bauð að komið yrði með litlu börnin til sín og Hann blessaði þau. Síðan er það ábyrgð foreldranna og safnaðarins, að ala þau upp í guðsótta og góðum siðum. Páll postuli kennir, í sjöunda kaflanum í fyrra bréfi sínu til Korintumanna, að börnin séu heilög vegna trúar foreldranna. Þegar þau koma síðan til vits og ára, eiga þau sjálf að velja þann veg, sem þau vilja ganga.
Efnisyfirlit
Formáli
1. kafli
2. kafli
3. kafli
4. kafli
5. kafli
6. kafli
7. kafli
8. kafli
9. kafli
10. kafli
11. kafli
12. kafli
13. kafli
14. kafli