Gunnar Þorsteinsson hefur undanfarið sett á netið fyrstu kaflana í óútgefinni bók um sögu Krossins.
Hér er það sem komið er.
Teningunum kastað
Orðskviðirnir 4:7
Upphaf viskunnar er: afla þér visku, afla þér hygginda fyrir allar eigur þínar!
Það var fallegur vordagur í Reykjavík, en það var kalt í veðri og kul stóð af Esjunni. Hún var enn grá. Stríðið geysaði í Víet Nam, síðasti geirfuglinn var á uppboði í London og það var landburður af loðnu. Ég var byrjaður að vinna útivinnu eftir vetursetu við nám í Biblíuskóla í Bandaríkjunum. Vetrarfitan og hreyfingarleysið sagði enn til sín. Það var of kalt þennan dag til að eiga við óþjálan pappann, þannig að við feðgarnir hættum snemma. Við rákum saman verktakafyrirtæki sem við kölluðum Þakklæðningu. Við sérhæfðum okkur í pappalögn í heitt asfalt á flöt þök. Við höfðu unnið saman frá því að ég var unglingur.
Ég hafði í mörg horn að líta, enda átti ég eftir að finna fjölskyldunni varanlegan samastað eftir að hafa brennt allar brýr að baki mér í húsnæðismálunum eftir dýra námsdvöl í Bandaríkjunum með fimm manna fjölskyldu. Við seldum íbúðina okkar í Hafnarfirðinum til að fjármagna námið í Biblíuskólanum. Guðni sonur okkar var orðinn sex ára, tápmikill fallegur drengur með hrokkna ljósa lokka og altalandi á enska tungu, lítill hnokki með ríka ábyrgðarkennd. Sigurbjörg var fjögurra ára ljóska með leiftrandi augu sem bræddu kaldasta klaka, föst fyrir og fylgin sér. Jóhanna var þriggja ára prinsessa og saknaði enn McDonalds á Higway 62. Hún hélt enn að litli sæti naflinn sinn væri miðja alheimsins. Við Inga vorum tuttugu og átta ára gömul, lífið framundan var óskrifað blað og hjartað var fullt af vonum og þrám. Þegar hér var komið sögu bjuggum við hjá tengdamömmu, en hún var orðin ekkja og bjó í stóru húsi í Hafnarfirði og hafði fimm börn undir sínum handarjaðri. Við bjuggum inni á henni, eins og sagt er, og sáum á móti um aðdrætti til heimilisins.
Ég renndi við í Fíladelfíu á leiðinni heim. Ég hafði opinberlega og í votta viðurvist tekið á móti Jesús Kristi sem frelsara mínum í þessu húsi rúmum átta árum áður. Sá dagur var tuttugasti og fjórði febrúar og árið 1971. Dagurinn er brenndur í minningu mína. Ég gleymi ekki þeirri byltingu sem varð í lífi mínu þann dag. Sjá nýtt var orðið til. Allt annað virtist missa gildi sitt nema þessi eina persóna, Jesús Kristur sonur Guðs. Vilji minn stefndi að einu marki; að þjóna Honum. Öll mín fyrri markmið í lífinu voru þurrkuð út í einu vetfangi, ég var orðinn frjáls! Oki syndar og óvissu var létt af mér. Nítján ára tók ég við nýju lífi. Ég man að ég gekk heim þetta kvöld. Það var um nokkuð langan veg að fara, úr Hátúninu inn í Smáíbúðahverfi. En ég var í sæluástandi, skynjum mín nam umhverfið með allt öðrum hætti en áður. Undur hafði gerst og það var áþreifanlegt. Reyndar hafði ég átt merkilega reynslu með Drottni í bæn nokkru áður en þetta gerðist. Ég var heima að lesa bók eftir merkan guðfræðing R.A. Torrey að nafni. Heiti bókarinnar er "Kristur, Biblían og vantrúin." Ég var afar leitandi á þessum tíma og las allt sem ég komst yfir um andleg mál, hvort sem fjallað var um spíritisma eða austræn málefni. Einhvers staðar komst ég yfir þessa bók, en í henni fjallar Dr.R.A. Torrey um endurlausnarverkið, stærsta undur mannkynssögunnar. Þar sem sem ég halla mér aftur í rúminu við lesturinn reykjandi pípu, en ég hafði reykt frá fermingaraldri, bið ég Guð um að sýna mér hver er kjarni endurlausnarverksins. Ég átti erfitt með að tileinka mér einfaldleika fagnaðarerindisins, brjóta hann til mergjar og skilja. Reyndar fær engin skilið þann sannleika til fulls, menn verða að taka á móti þeim sannleika í andlegri opinberun. Þá gerist undur. Kristur birtist mér og ég skynja með yfirnáttúrulegum hætti hver Hann er og um hvað dauði Hans og upprisa fjallar. Drottinn Jesús Kristur dó fyrir syndir allra manna um alla tíma. Í kærleiksörmum Hans er eilíft frelsi og hvergi annars staðar. Þetta frelsi stóð mér einnig til boða. Ég varð aldrei samur og jafn eftir þennan atburð, en ég átti eftir að taka ópinberlega á móti Jesú Kristi sem frelsara mínum. Það gerðist þetta kvöld í Hátúni 2. En í þessu húsi, á þessu ógleymanlega kvöldi voru hnútar hnýttir.
Guðni Einarsson, sem nú er blaðamaður á Morgunblaðinu var skólabróðir minn í Menntaskólanum við Hamrahlíð. Ég hafði í aðdragandanum að afturhvarfi mínu átt nokkur samskipti við hann og aðra trúaðra í skólanum. Eftir að ég hafði tekið opinbera ákvörðun um að gera Jesús Krist að herra mínum og Guði fékk ég skriflega staðfestingu frá Guðna sem hann hafði vélritað á spássíu smárits. Þetta merkilega plagg á ég enn í fórum mínum.
Frá þessari stundu varð Fíladelfíusöfnuðurinn mitt andlega heimili. Ég tók skírn þar tólfta apríl 1971. Ég fór varlega í sakirnar. Mér fannst ég ekki eiga mikla samleið með þessu fólki framan af, en ég sótti samkomur, bænastundir og biblíulestra. Ég kom eitt sinn á sunnudagssamkomu í Fíladelfíu skömmu eftir að ég frelsaðist, ég átti ekki fjölbreytt úrval af fötum, ferðatöskunni minni hafði verið stolið með öllum mínum fötum í Þýskalandi sumarið áður, en þar hafði ég átt sumardvöl, en á samkomunni víkur fullorðin kona sér að mér og segir "svona klæða kristnir menn sig ekki." Það leið nokkuð langur tími þar til ég kom aftur á samkomu á sunnudegi. En bænastundirnar vöru öflugar og blessaðar og að fá að vera á biblílestri þar sem Einar J. Gíslason kenndi voru forréttindi. Unglingastarfið ók vaxtarkipp og ég tók ríkan þátt í því.
Ég naut þess að sitja undir þjónustu eins öflugasta þjóns Guðs sem Ísland hafði alið. Einar í Betel var nú orðinn Einar í Fíladelfíu. Hann var þegar þjóðkunnur afburðapredikari og skörungur. Hann hafði tekið við af Ásmundi Eiríkssyni, sem hafði byggt upp öflugan söfnuð af mikilli iðjusemi og fórnfýsi. Ásmundur var enn á lífi og þjónusta hans var í miklum metum hjá þeim er til þekktu. Það fór ekki mikið fyrir Ásmundi, en hann bjó yfir mikilli seiglu og þeim eiginleika sem einkennir alla sterka leiðtoga í ríki Guðs, hann heyrði frá Guði. Ásmundur var tekin að eldast er þetta var, en það mátti öllum ljóst vera sem höfðu kynni af honum að þar fór einlægu þjónn Guðs. Það var gaman að vera með Ásmundi á bænastundum, hann átti óvenjulegt og öflugt bænalíf. Predikunarþjónustu hans var að ljúka, en hann tók til máls á samkomum annað slagið. Hann var nokkuð forn í predikunarstíl sínum, en náði þó vel til fólks og kom því til skila sem Guð lagðiá hjarta hans. Einar var af öðrum toga.
Einar var mikill víkingur og afburða ræðumaður. Hann var með fílsminni og bjó yfir staðgóðri þekkingu á orði Guðs. Hann var mikill að vallarsýn, svipsterkur með arnarnef og kvik augu. Það var alltaf stutt í brosið. Hann var manna skemmtilegastur og góður vinur vina sinna. Það var engum á kot vísað sem naut þjónustu Einars J. Gíslasonar.
Ungmennahópurinn í kirkjunni, sem saman stóð fyrst og fremst af börnum safnaðarmeðlima, tók vel á móti mér. Fljótlega kynntist ég bjarthærðu stúlkunni sem varð síðan konan mín, Ingibjörgu Guðnadóttur. Ástin tók völdin og við gerðum heit okkar frammi fyrir Guði og mönnum á Jóladag 1971. Það var stærsta jólagjöfin það árið.
Ég hitti Einar J. Gíslason í andyri Fíladelfíukirkjunnar í Hátúninu í Reykjavík þennan kalda vordag. Það var 25. maí 1979. Hann víkur sér að mér og segir formálalaust:
" Gunnar, ég vil að þú segir þig úr söfnuðinum."
Mér var brugðið og hváði, en Einar horfir á mig ábúðarmikill með hnyklaðar brúnir og ítrekar orð sín og segir með sinni hvellu og þróttmiklu rödd og nú var ekkert slegið af:
"Gunnar, ég vil að þú segir þig úr söfnuðinum þú ert með villu gagnvart skírninni."
"Nei Einar, þetta er ekki villa. Ég var skírður með sama hætti og postularnir skírðu og sagt er frá mjög glögglega í Nýja Testamentinu."
"Postularnir skírðu vitlaust, þeir fylgdu ekki boði Drottins í Matteusi tuttugu og átta"
"Einar, ég er hræddur um að einhverjir aðrir skíri vitlaust og ég er fullviss um að þeir voru að hlýða boði Drottins."
"Gunnar, ég vil að þú segir þig úr söfnuðinum við viljum ekkert með þetta hafa"
Einar lauk samtalinu, gekk snúðugt á brott og hvarf inn á skrifstofu sína og skildi mig eftir í þungum þönkum. Norðankulið beið mín fyrir utan og óteljandi spurningar.
Ég hef oft hugsað um það síðan hver atburðarásin hefði orðið ef Einar hefði sest niður með mér og við hefðum farið yfir þessi mál í bróðerni. Hvað hefði gerst ef Einar hefði áminnt mig í kærleika og við hefðum leitast við að finna flöt sameiginlegs skilnings á deilu sem hefur sundrað kristnum mönnum í gegnum aldirnar? Hefði það verið möguleiki að menn byggju saman í sátt og samlyndi undir sama þaki án þess að hafa nákvæmlega sömu sannfæringu um framkvæmd skírnar fullorðinna? Það var nú ekki haf og himinn á milli okkar, en Einar valdi þessa leið. Ég hvarf á braut úr þessu húsi og ég átti aldrei framar eftir að stíga þar inn fæti sem fullgildur safnaðarmeðlimur á ný.
Þetta var ekki í fyrsta skipti sem ég átti í útistöðum við Einar og okkur greindi á. Á aðalfundi Sparisjóðsins Pundsins nokkrum árum áður hafði skorist í odda með okkur vegna breytinga sem ég og fleiri vildum knýja fram á stjórn sjóðsins. Okkur fannst stefna í óefni og reyndar endaði sú sorgarsaga með handtöku og gæsluvarðhaldi starfsmanna Pundsins nokkrum árum síðar.
Ég fór heim og tjáði konu minni þessi tíðindi, hún tók þessu vel, enda átt von á einhverri slíkri sneið. Við höfðum skírst á ný í Bandaríkjunum skírn fullorðinna og nú í nafni Drottins Jesús Krists eins og sannfæring okkar var. Hvítasunnuhreifingin viðurkenndi á þessum tíma eingöngu skírn í nafni föður sonar og Heilags anda.
Daginn eftir settist ég niður við gömlu "Trend" ritvélina mína sem hafði fylgt mér lengi og skrifaði stjórn Fíladelfíusafnarins harðort bréf með háðskum tóni. Við sögðum okkur úr þessum söfnuði með trega sem okkur þótti vænt um og hafði verið okkur ómæld blessun. Konan mín hafði alið allan sinn aldur þar. Þarna voru allir okkar vinir og trúsystkini. Bikarinn var sannarlega beiskur.
Bréfið er svona:
Hafnarfirði 26.6. 1979.
Til allra viðkomandi.
Ég rita þetta bréf í framhaldi af samtali er ég átti við hr. Einar J. Gíslason, forstöðumann þann 25.6. 1979. Tjáði Einar mér að hann æskti þess að ég ritaði safnaðarstjórn Fíladelfíusafnaðarins í Reykjavík bréf og segði mig úr söfnuðinum. Tjáði hann mér að ég hefði fyrirgert rétti mínum til að vera á safnaðarskrá með afstöðu minni til skírnarinnar. Afstaða mín er sú að ég trúi því að skírnin eins og hún er framkvæmd af postulunum, og sagt er frá í Postulasögunni, sé bein framkvæmd á skírnarskipun Jesú Krists í Matt. 28:19 og því hin rétta skírn. Einar tjáði mér hinsvegar að skírnin eins og hún er framkvæmd af postulunum sé ekki fullnægjandi og þarfnist endurbóta.
Þar sem ég tel mig ekki geta selt sannfæringu mína fyrir veru á safnaðarskrá Fíladelfíusafnaðarins í Reykjavík og vegna framkominnar óskar lít ég á mig og mitt hús sem útskrifað úr nefndum söfnuði.
Með bróðurkveðju.
Einar orðaði nokkrum sinnum þetta bréf við mig síðar, eftir að öldur tók að lægja, og fór þess á leit við mig að ég drægi það til baka. Það varð aldrei af því. Honum sveið bréfið.
Skírnin hefur verið deiluefni kristinna manna í nær tvö þúsund ár. Skírn Hvítasunnumanna á Íslandi, eins og hún var framkvæmd þá, var arfur frá sænskum Hvítasunnumönnum, sem þeir fengu eftir krókaleiðum beint úr Kaþólskunni. Á þessum tímapunkti var ekki vilji til að hrófla við neinu. Hvítasunnumenn í heiminum hafa greinst í tvo arma eftir skilningi á framkvæmd skírnarinnar. Annar heldur fram skírn í nafni föður, sonar og Heilags Anda, en hinn í nafni Drottins Jesús Krists. Um þetta hafa menn deilt og hjaðningavíg hafa verið stunduð á bóða bóga. Við aðhylltumst þann síðari án þess þó að hafna þrenningarkenningunni, sem var óvenjulegt.
Ég veitti því athygli fyrst að mismunur væri á framkvæmd skírnarinnar í röðum Hvítasunnumanna á samkomu í Fíladelfíu á haustdögum 1972. Það var skírn í samkomunni, Þorsteinn Einarsson móðurbróðir minn var að skíra, en það var hann sem skírði mig á sínum tíma inn í Fíladelfíukirkjuna. Þorsteinn hóf upp raust sína og sagði eins og venja var: "Samkvæmt þinni eigin trú og játningu þá skíri ég þig til Krists í nafni föður, sonar og Heilags Anda." Ég sat uppi á palli við hliðina á nýsjálenskum predikara af hollenskum ættum sem hingað hafði flutst eftir köllun frá Guði. Ég var túlkur hans þetta kvöld. Meðan verið er að skíra opnar Willy Hanssen Biblíuna sína hallar sér að mér og bendir mér á textann í Postulasögunni 2.38:
"Gjörið iðrun og látið skírast hver og einn í nafni Jesús Krists til fyrirgefningar synda yðar; þá munuð þér öðlast að gjöf heilagan anda"
Willy otar að mér Biblíunni og segir:
"Gunnar, þeir skíra vitlaust."
Ég las textann yfir, kinkaði kolli og sagði: " Já, þeir skíra vitlaust."
Þar með var málið afgreitt frá minni hálfu. Orð Guðs talar skírt. Guð segir það sem Hann meinar og meinar það sem Hann segir.
Willy Hanssen var sérstakur maður og óvenjulegur. Hann hafði misst konu sína á Nýja Sjálandi af barnsförum og hafði í framhaldi af því farið í heimshornaflakk, en skilið börn sín eftir heima í umsjá trúsystkina. Hann kom til Íslands eftir Guðlega ábendingu. Hann leigði sér herbergi á Hótel Sögu og var þar í föstu og bæn. Hann hafði spurnir af Hvítasunnusöfnuði í bænum og mætti þar á samkomu án þess að gera boð á undan sér. Þetta var árið 1968. Skömmu síðar bauð Ásmundur Eiríksson forstöðumaður honum að þjóna á samkomu í Fíladelfíu og var þjónustu hans vel tekið. Hann varð síðan vinsæll predikari bæði hjá Hvítasunnumönnum á Íslandi og í Færeyjum. Hann festi ráð sitt hér. Gekk að eiga Guðlaugu Óskarsdóttur frá Siglufirði og síðan komu börn hans hingað frá Nýja Sjálandi öll nema eitt.
Willy Hanssen átti náðargjöf, bæði í predikun orðsins og fyrirbæn. Hann var líflegur og kom með létta og ferska lofgjörð og nýja áherslu. Hann var vel þéttur á velli er hann kom til landsins, en þegar frá leið fitnaði hann gífurlega og það háði honum afar mikið í öllu starfi og dró hann að lokum til dauða árið 1987. Willy var barnslega einlægur í trú sinni og leiddi marga til Drottins, bæði hér á landi og í Færeyjum. Hann átti þá náðargjöf að geta leitt menn inn í nærveru Guðs með trúarvissu sinni og lofgjörð til Guðs sem hafði verið framandi hér. Söngurinn einkenndist nú af söngvum til Guðs Honum til dýrðar, en ekki um Guð og lausn mannsins eins og áður var algengast. Willy leiddi ekki aðeins marga til frelsis, heldur var hann öflugur í fyrirbæninni og margir læknuðust fyrir bænir hans.
Willy var í mörgu ólíkur skandínavísku predikurunum sem hingað höfðu lagt leið sína um áratuga skeið. Hann kom eins og ferskur andblær inn í nokkuð staðnaða guðsdýrkun Hvítasunnumanna. Vakning fylgdi í spor Willy og menn fjölmenntu á samkomur til að heyra þennan sérstaka guðsmann predika orð Guðs og biðja fyrir fólki. Sumum þótti sem Willy fengi ekki að njóta sannmælis innan Hvítasunnuhreyfingarinnar og eflaust var hann sama sinnis. Mörgum þótti sem vakningin sem menn þráðu svo heitt og hafði verið beðið svo mikið um væri komin. Það var ekki nokkur spurning að Guð notað Willy Hanssen eldri með máttugum hætti hér á landi.
Andi Guðs starfaði sannarlega á samkomum Willy Hanssen. Söngvarnir voru hressari, menn fóru að dilla sér á samkomu, sumir nánast dönsuðu. Samkomugestir klöppuðu saman höndum Vindur andans blés, dýrð Guðs fyllti helgidóminn aftur og aftur. Það var annar blær en menn áttu að venjast frá Skandinavíu. Ýmsum þótti þetta ekki nógu fínt. Þetta var stöðvað og vakningin fjaraði út. Einar J. Gíslason setti sig mjög gegn þeim gildum sem Willy stóð fyrir og það var ekki nægilegt rými fyrir þessa tvo sterku þjóna Guðs í ekki stærri söfnuði en Fíladelfía í Reykjavík var á þeim tíma. Einar lagði blátt bann við að klappað væri á samkomum í Fíladelfíu og lagðist gegn ýmsu sem Willy hafði í frammi. Ástandið var erfitt
Af hverju mátti ekki lofa Guð með þeim hætti sem Biblían kennir?
Willy leit stórt á sig og taldi sig vera skör ofar í himnastiganum en forstöðumenn Hvítasunnusafnaðanna á Íslandi. Hann sagði mér það sjálfur að hann liti á sig sem postula og honum bæri ekki að vera undir handarjaðri þessara manna. Hann tók að ókyrrast í Fíladelfíu og eftir að Einar tók við, fór sól hans verulega að hníga innan safnaðarins. Einar fór sínu fram og stundum fannst manni eins og honum þætti Willy þvælast fyrir sér. Það varð að ráði að Willy hæfi þjónustu í Hafnarfirði. Að nafninu til var það með blessun og undir leiðsögn Fíladelfíusafnaðarins í Reykjavík. En það var eingöngu að nafninu til. Willy fór að leggja meiri áherslu á ágreininginn um skírnina og smám saman varð vík á milli Willy og þeirra sem störfuðu með honum og safnaðarins í Reykjavík.
Ég reyndi að útmála hið lævi blandaða loft fyrir Einari bróður mínum sem þá var búsettur í Svíþjóð í bréfi skrifuðu 1.8. 1978:
Það er mál til komið að sannleikanum verði haldið á lofti og ekkert af honum dregið. Það er ekki lengur hægt að stuðla að því með yfirhylmingum að Guðs fólk sé dregið á asnaeyrunum. Það er ábyrgðarhluti að vita um þessa miklu bresti sem eru og reyna ekki að bæta um. Það voru mistök hjá Hanssenunum að læðast út um bakdyrnar án þess að gera söfnuðinum grein fyrir málum sínum.
Ég er sannfærður um að Hvítasunnusöfnuðirnir eru ekki hin endanlega opinberun andlegra sanninda. Ég er jafnsannfærður um að eitthvað meira tekur við sem verður laust við allar kirkjudeildarkreddur. Eins og Lútherisminn tók við af Kalþolismanum og Hvítasunnan af Meþódismanum, þannig mun verða framhald og það framhald er í burðarliðnum um allan heim. Tími kirkjudeildarkredda og stórra einstaklinga er liðinn. Fyrir höndum er tími safnaðar Guðs starfandi í kærleika.
Ég hafði tekið að mér að túlka Willy. Ég tók við því hlutverki af Garðari Loftssyni listmálara. Þegar hér er komið sögu túlkaði ég Willy nánast alltaf þegar hann predikaði. Þessar aðstæður buðu upp á að ég var á milli stafs og hurðar í átökum hans við söfnuðinn í Reykjavík. Ég bar virðingu fyrir náðargjöf Willy. Ég vissi að hann var heill í þjónustu sinni. Á sama tíma vorkenndi ég honum vegna þess ástands sem hann var kominn í líkamlega og þeim kringumstæðum sem einangruðu hann. Fjölskylda konu minnar var í hópi harðra stuðningsmanna hans. Tengdamóðir mín var í hópi þeirra sem vildu frelsi í lofgjörðinni og sveið undan því að vakningunni væri vísaðá dyr. Henni fannst Willy ekki gert jafnhátt undir höfði og bræðrunum frá Skandínavíu. Var eldurinn of mikill?
Ég gerði mér grein fyrir því að Willy yrði illa settur ef ég hætti að leggja honum lið. Nú var ég í þeirri stöðu að ég átti safnaðarfestu í Fíladelfíu í Reykjavík en aðstoðaði Willy Hanssen í Nýju Lífi í Hafnarfirði, en það var heiti þess starfs sem hann kom á fót.
Í október 1978 skrifa ég Einari bróður mínum enn bréf:
Persónuleg get ég ekki fallist á að orð Guðs sé sniðgengið til að þóknast einhverjum línum. Ég get ekki heldur fallist á að stýrt sé undir kjörorðinu "tilgangurinn helgar meðalið." Þannig stjórnar E.J.G.. Hann snýr baki við vini sínum Aril Edvardsen til að þóknast Skandínavíulínunni. Hann selur sannfæringu sína fyrir þrjátíu silfurpeninga. Það er hvorki hægt að ala á slíku, né ganga undir slíkt.
Ekki get ég heldur fallist á þröngsýna túlkun á Guðs orði og safnaðarstarf sem byggir á andlegri sýn eins manns. Ég vil ekki samþykkja annað form slíkra hluta, en kennt er í ritningunni. Þetta gerir það að verkum að mér er erfiðleikum bundið að starfa með W.H.
Af framansögðu má sjá að ég er eins og milli steins og sleggju eins og ástandið er hér í dag. Hugur minn hlýtur að beinast að því að breyting verði hér á. Hvað tekur við er afar óljóst. Ég bíð þar til ég finn Guðs vilja afgerandi í því.
Staða mín var óþægileg. Ég gat í hvorugan fótinn stigið með góðu móti. Við þurftum að komast frá til að hugsa okkar gang.
Willy fjarlægðist sína fyrri samstarfsmenn æ meir og skærur komu upp af minnsta tilefni. Ástandið var slæmt. Willy var í símanum alla daga að kynda þessa elda og öll orka og starfskraftar fóru í súginn. þetta kunni ekki góðri lukku að stýra.
Um þetta leiti fóru Ameríkanar af Keflavíkurherstöðinni að venja komur sínar á samkomur hjá Nýju Lífi. Willy Hanssen náði aldrei tökum á Íslenskunni og predikaði því ávallt á ensku. Menn komust óhjákvæmilega í vinfengi við þetta fólk. Willy Hanssen flutti starf sitt í Hamraborgina í Kópavoginum. Hann sigldi ekki mikinn byr, en þó var það einn og einn sem bættist í hópinn. Þar á meðal var Sverrir Ármannson bridgemeistari, en hann átti leið á hæðina fyrir ofan í spilamennsku, en staldraði við er hann heyrði óminn af söngnum og frelsaðist. Fjölskylda hans stendur nú að trúfélaginu Kefas, sem nýlega reisti sér veglegt safnaðarheimili við Elliðavatn.
Ameríkanarnir voru duglegir að sækja samkomur hjá Nýju Lífi, en þar voru mest áberandi tvenn hjón. David og Tina Ellis og Bill og Gail Henderson. Hjón þessi voru áhangendur lítillar Hvítasunnuhreyfingar sem átti sér höfuðstöðvar í Jeffersonville í Indianafylki í Bandaríkjunum og var stýrt af konu nokkurri B.R. Hicks að nafni. Hreyfing þessi bar hið opinbera heiti: "Christ Gospel Church International Inc.." Þau tóku að bjóða Willy og hópnum í kringum hann til sín á herstöðina á Miðnesheiðinni. Þarna borðaði ég pizzu í fyrsta skipti, enda var helsta aðdráttarafl þeirra pepparóni pizzur sem orð fór af. Markmið þessara erlendu hjóna með þessum samskiptum var að kynna fyrir okkur hreyfingu þeirra ytra og þær opinberanir sem voru styrkur hennar. Willy hafði engan áhuga á erlendum hreyfingum, né opinberunum annarra. Hann taldi sig hafa þetta allt til að bera. Enska heiti Nýs Lífs var nú "New Life International - missioncenter for all nations." það var nú ekkert minna.
En Willy þótti gott að borða og hann fór margar ferðir á Miðnesheiðina til að seðja holdið, en Kanarnir sátu eftir með sárt ennið og höfðu ekki árangur sem erfiði. David og Tina Ellis tóku nú upp nokkuð mikið vinfengi við okkur hjónin og kynntu fyrir okkur heimakirkju sína og kenningar hennar og leiðtoga með takmarklausri aðdáun. Bill og Gail Henderson lögðu einnig hönd á plóginn. Við hlustuðum á boðskap þeirra, sem var mjög áhugaverður og einnig fengum við frá þeim efni sem við kynntum okkur rækilega. Ekki varð annað sagt en að þau höfðu ýmislegt til málanna að leggja.
Dave og Tina settu í ganga safnaðarstarf á herstöðinni og náðu verulegum árangri. Margir ungir menn komust til trúar og endurnýjuðust fyrir það starf sem þau unnu á þeim trúboðsakri sem herstöðin er. David Ellis var mjög óvenjulegur maður og átti mjög gott með að ná til fólks. Kona hans, Tina, var harðdugleg og bjó yfir ríkri skipulagsgáfu. Samvinna þeirra var árangursrík. Boðunarstraf þeirra miðaði allt að því að kenna þær opinberanir sem heimakirkja þeirra í Jeffersonville stóð fyrir.
Dag einn báru þau okkur þau tíðindi að forsprakki hreyfingarinnar, B.R. Hicks sjálf, ætlaði að sækja ísland heim ásamt aðstoðarmanni sínum A.J. Lewis. Heimsókn þeirra var fyrirhuguð í maí. Þetta var vorið 1978. David og Tina fóru þess á leit við Willy Hanssen að hann biði konunni að predika, en hann tók því dræmt. Þau sóttu mál sitt fast og það varð að ráði að hún fékk að tala. Ég var beðinn um að túlka hana. Þannig stóð á hjá mér þennan sunnudaginn að ég varð að vinna. Við vorum að loka þaki á stórhýsi við Smiðjuveg í Kópavogi og mér var ekki til setunnar boðið. Ég hafði með naumindum tíma til að bregða mér í betri föt fyrir samkomuna, en varð að sleppa sturtunni. Ég kom því á samkomuna angandi af tjörureik. B.R. Hicks flutti mál sitt vel. Hún talaði út frá sálmi tuttugu og þrjú, eins og hún gerði iðulega er hún sótti aðra heim. Hún undirstrikaði predikun sína með leikrænni tjáningu sem hún lét samkomugesti hafa í frammi, en það var nýmæli.
Willy Hanssen sá ekki ástæðu til að mæta á þessa samkomu heldur sendi hann konu sína og sagðist vera upptekinn heima við að gæta barna. A.J. Lewis söng á samkomunni og var gerður góður rómur af söng hans og viðmóti. Í heild var innkoma Christ Gospel Church í íslenskt trúarlíf nokkuð sterk.
B.R. Hicks spjallaði við okkur hjónin eftir samkomuna og gat þess að söfnuðurinn hennar ræki Biblíuskóla í Jeffersonville og spurði hvort við hefðum áhuga á námi við skólann.