1982
Í byrjun árs 1982 komu Hunthjónin frá Lafayette í Lousiana í heimsókn til okkar. Ég hafði komist í kynni við þau þau Jeffersonville. Þau veittu forstöðu Christ Gospel söfnuði í Louisiana. Ég taldi að þau gætu veitt okkur lið, en mér fannst þau í mörgu frábrugðin ýmsum predikurum sem við kynntumst í Jeffersonville. Þau lýstu yfir vilja sínum að sækja okkur heim. Starf þeirra í Lousiana var í mörgu sjálfstætt og rekið á þeirra forsendum og markaðist af því sem Guð var að gera í þeirra lífi og þeirrar hjarðar sem þau leiddu, en ekki kirkjunnar í Jeffersonville.
Það er vandi að velja þá úr sem vilja koma til Fróns, því að dæmin sýna okkur að það eru ekki allir gjaldgengir hér sem gera góða lukku á sínum heimslóðum. Hunthjónin búa yfir miklum hæfileikum og blessun í kjölfar þjónustu þeirra var mikil. Robert Hunt spilar á trompet og syngur, kona hans syngur einnig. Hann er afburða predikari, en átti misjafna daga. Hann átti það til að gerast nokkuð langorður. Það gerðist þegar hann var að predika eitt sinn á meðan á heimsókninni stóð, að hann gerðist æði langorður. Hann var búinn að missi athygli áheyrendanna og mér leist ekki á blikuna, þar sem ég stóð við hlið hans og túlkaði hann. Ég gerð mér lítið fyrir og sagði við hann í púltinu að það yrði önnur samkoma á morgun, hvort við ættum ekki bara að halda áfram þá. Mínum manni var hastarlega brugðið, hann skellti saman Biblíunni og þar lauk þeirri samkomu.
Þegar við vorum með samkomuherferðir á þessum árum voru samkomurnar kvöld eftir kvöld í eina tíu daga. Við vorum óþreytandi og dropinn holar sannarlega steininn því með þessum framgangsmáta náðum við árangri. Á annarri samkomu í þessari herferð fannst mér Robert Hunt aftur vera orðinn alltof langorður og ég greip því til sama ráðs. Ég benti honum á úr púltinu fyrir framan fullan sal af fólki að nú væri þetta orðið ágætt við gætum haldið áfram á morgun. Viðbrögð hans urðu önnur nú. Hann brást ókvæða við og krafðist þess að fá að halda áfram og ljúka því sem hann vildi koma á framfæri. Það var látið eftir honum, en hann lærði sína lexíu.
Konan hans predikaði einnig, en hún var stuttorð og hnitmiðuð og náði mjög sterkum tökum á fólki með boðun sinni.
Okkur varð vel til vina. Við tókumst á um eitt og annað, en það var allt í bróðerni. Við sóttum þau heim til Louisiana nokkrum sinnum og einnig áttu þau eftir að koma aftur til okkar. Þau fóru til Færeyja og þjónuðu þar Immanuel söfnuðinum. Heimsókn þeirra var til mikillar blessunar í Færeyjum og geirnegldi margt það sem hafði verið í lausu lofti hjá þessum unga söfnuði. Þrátt fyrir góðan árangur í heimsókn þeirra vildu Færeyingarnir ekki fá þessu ágætu þjóna Guðs aftur í heimsókn, en áttu þó kost á því. Það olli mér undrunar. Ég gerði mér ljóst að predikarinn frá Louisiana var í mörgu óvenjulegur og ódæll, en það var ekki spurning með blessun og árangur í starfi hans og þjónustu. Ég hef alltaf metið þá menn sem ég er að vinna með eftir árangri í starfi þeirra, en leiði hjá mér bresti sem þeir búa yfir gerandi mér ljóst að enginn er fullkominn..
Ég sendi alla sem komu til okkar í heimsókn áfram til Færeyja, ef þess var nokkur kostur. Það var þeim í Freyjum til blessunar og minnkaði álagið á mér að sækja Færeyingana heim. Ferðir mínar þangað fóru að verða erfið skyldukvöð, en á sama tíma gerði ég mér ljóst að ekki mátti sleppa af þeim hendinni ef lífsandinn ætti að endast í þeim.
Nokkur ungmenni úr Krossinum fóru til dvalar til Hunthjónanna í Lafayette. Þar gafst fólki kostur á að stunda biblíunám og vera með í öflugu safnaðarstarfi. Mér leist það betur að senda menn þangað og til Norfolk til Dave og Tinu, en að senda menn til Jeffersonville. Það kom á daginn að þetta gaf góða raun.
Húnsæðismálin voru enn í brennidepli. Björn Kristjánsson múrarameistari og eigandi leiguhúsnæðisins við Auðbrekku 34 þar sem starf okkar var kom að máli við mig í upphafi árs 1982 og tjáði mér að rekstur prjónastofunnar Tinnu gengi vel. En Tinna var í sama húsi og við og nú væri svo komið að hann þyrfti meira pláss undir starfsemina. Ég tjáði honum að okkur gengi einnig vel og það húsnæði sem við leigðum væri orðið of lítið og við hefðum verið að líta í kringum okkur. Hann benti mér þá á að húsnæði á efri hæð KRON hússins við Álfhólsveg 32 væri falt. Hann hvatti mig eindregið til að kanna hvort það hús gæti ekki hentað starfsemi okkar. Ég fundaði með mínum mönnum og þeim leist alls ekki illa á þann kost. Að vísu var húsnæðið ekki stórt, innan við tvö hundruð fermetrar, en staðsetningin var góð. Með góðu skipulagi væri hægt að koma söfnuðinum þokkalega fyrir. Í framhaldi af þessu ræddi ég við Björn, hann lagði inn gott orð fyrir okkur hjá KRON , en hann var þar einn af burðarásunum.
Um þessar mundir var kjörbúð á neðri hæðinni á Álfhólsvegi 32. Húsið er hornhús, nokkuð áberandi og vel í sveit sett. Húsið var ágætlega vandað, en viðhaldið var í ólestri og nauðsynlega þurfti að taka til hendinni.
Ég pantaði fund hjá Ingólfi Ólafsyni forstjóra KRON. Þetta var á þeim árum er veldi kaupfélaganna var mikið. Fundur okkar var á skrifstofu forstjóra KRON í húsi því sem verslunin Sautján er nú í við Laugaveginn. Ingólfur tók mér vel og ég bar upp erindið. Hann spurði um greiðslur og ég sagði að við værum reiðubúin að greiða fimmtíuþúsund krónur í útborgun. Ingólfur brosti og taldi það full lítið, enda var það ekki stór fjáhæð,en það var það sem við höfðum handbært. Samtali okkar lauk með því að ég tjáði honum að við myndum skoða okkkar gang og hafa samband síðar.
Ég hafði samband við Þorstein Steingrímsson fasteignsala, en hann mat fyrir okkur eignina og setti síðan saman tilboð með mér sem KRON mennirnir samþykktu lítið breytt. Í maí 1982 var síðan ritað undir kaupsamning, en hann var dagsettur á frídag verkalýðsins, þann fyrsta. Útborgunin var kr. 100.000,oo og heildarverð kr. 867.999,oo.
Húseignin var afhent starx og það var ákveðið á stjórnarfundi í söfnuðinum að Óskar Rútsson, Óskar Pálsson og Hallfreður Emilsson tækju höndum um framkvæmdir vegna breytinga á húsnæðinu.
Við kaup á Álfhólsveginum þurftum við að gangast undir meiri ábyrgð sem söfnuður og auka festu í tökum okkar á fjármálunum. Breytingarnar gengu vel. Það var mikil vinna að koma húsnæðinu í ásættanlegt horf. Bæjarfógeti Kópavogs hafði verið í þessu húsnæði og hafði hann látið steypa inn í húsið mikla og volduga eldfasta skjalageymslu, sem viðurðum nú að brjóta niður. Það ver erfitt verk, en mannskapurinn var duglegur og fylginn sér.
Í þessu húsnæði höfðu bæjarskrifstofur kópavogs verið, Lögreglan hafði einnig eitt sinn aðsetur þarna, Æskulýðsráð var þarna líka einhverntíman með starfsemi og einnig hafði félagsmálastarfsemi Kópavogsbæjar haft aðsetur þarna.
Á sama tíma var ég að vinna við að ljúka íbúðarhúsi okkar. Það var að sjálfsögðu mikil vinna og innansleikjurnar í slíkri framkvæmd eru alltaf drjúgar. Kostnaðurinn var verulega umfram mínar áætlanir. Um níu mánuðum eftir að við tóku fyrstu skóflustungu fluttum við inn í glæsileg einbýlishús. Þjóðhátíðardagurinn 17. júní markaði þessi tímamót. Við tókum þá kvörðun að innrétta íbúð fyrir móður Ingu á neðri hæð hússins. Hún keypti þann eignarhluta, sem var um fjórðungur eignarinnar. Byggingarkostnaður var tæpar fimm milljónir, Jóhanna tengdamamma greiddi 750.000,oo fyrir sinn hlut og Húsnæðislánið var aðeins 215.000,oo. Á þessum árum var verðbólgan um og yfir fimmtíu af hundraði og stefndi hraðbyri í suðuamerískt ástand. Þetta voru erfiðir tímar fyrir húsbyggjendur. Ég hafði hitt Jóhann T. Egilsson sem var bankastjóri Iðnarbankans á förnum vegi skömmu áður en ég hóf byggingu hússins. Hann sagðist hafa séð í blaðinu að ég búinn að fá lóð. Hann hvatti mig til að drífa upp bygginguna hann sagðist mundi sjá til þess að ég fengi næga fyrirgreiðslu. Hann stóð við það. En það kemur alltaf að skuldadögum.
Ég þurfti sannarlega að hella mér í mikla vinnu til að afla tekna til að standa undir þessari framkvæmd. Lánafyrirgreiðsla hins opinbera var ekki mikil. Sem betur fer fengu við góð verk um vorið sem gáfu mikinn arð og enn vorum við með verkefni í Straumsvík þannig að ég gat bjargað málum okkar fyrir horn. Ég hafði tekið verulega áhættu þegar ég ákvað að vinna að byggingunni óslitið þar til við kæmumst inn. Lítill söfnuður á viðkvæmu uppbyggingarstigi hafði ekki bolmagn til að greiða laun.
Það var skammt stórra högga á milli í húsnæðismálum. Framkvæmdir við Álfhólsveginn gengu mjög vel. Framkvæmdir voru á lokastigi. Við ákváðum að vígja hið nýa húsnæði okkar 27. júní 1982. Vígsluhátíðin fór vel fram. Mikil ánægja var í okkar röðum. Stórum áfanga var náð.
Mörgum fannst það óðs manns æði að festa kaup á húsnæði fyrir söfnuð sem var að brölta um í blóði sínu, en í mínum huga kom ekki annað til greina. Það gekk ekki að láta viðkvæmt starf hrekjast á milli leiguhúsnæða. Ég gerði mér ljóst að oft var mikill fyrirgangur hjá okkur og ýmsir líta starf eins og okkar hornauga. Við gátum ekki átt okkar undir leigusala.
Húseignin var að utanmáli rétt um 185 fermetrar. Samkomusalurinn var um helmingur húsnæðisins eftir breytingar. Einnig var lítið skrifstofuherbergi, aðstaða fyrir barnastarf, salerni og gangar. Hver einast fermetri hússins var gjörnýttur. Reyndar var húsið þegar of lítið þegar við fluttum inn. Fjárhagslegir burðir okkar voru ekki meir, en þarna var góð aðstaða til festa starfið í sessi og opna dyr fyrir þá í okkar röðum sem vildu láta reyna á krafta sína.
Eiríkur Sigurbjörnsson, nú kenndur við Omega var um þetta leiti í samvinnu við Sverri Sverrisson frá Akranesi. Eiríkur hefur allt frá því að hann tók sín fyrstu skref á göngu sinni með Guði haft brennandi áhuga á fjölmiðlun. Hann taldi það mikla sóun að flytja góða predikun aðeins einu sinni, það bæri að koma efninu til fleiri og þá helst til alls þorra manna. Fyrstu skref hans á braut fjölmiðlunar var að koma sér upp fjölföldunartæki fyrir kassettur. Það gerði honum kleyft að fjölfalda gott efni og koma því í hendur margra. Um þessar mundir höfðu þeir Sverrir hrundið af stað kristilegri sjónvarpsmyndagerð. Í tilefni af því að Krossinum hafði áskotnast nýtt húsnæði gáfu þeir söfnuðinum gamla Telex - kassettuafritunartækið. Það var gert með bréfi frá þeim félögum dagsettu 16.5. 1982. Þetta tæki notuðum við síðan mikið, en samkomurnar voru teknar upp og fjölfaldaðar, þannig að þeir sem vildu kynna sér þá boðun sem fram fór áttu þess kost að fá efni heim.